Çocukluğumuzdan bu yana
Kim bilir, kaç kez ilikledik kıyafetlerimizi.
Tek bir düğme kopsa,
Tüm ahengimiz bozulurdu ,
Utanır kapanır saklanırdık .
Ruhumuzun düğmesi dilimiz koptu bazen
Sözler çıktı en gereksiz yerinden
Bilerek bilmeyerek sevdiklerimizi kırdık .
O tutamadığımız dilimiz, başımıza dert oldu.
Bazen gereksiz bir kavganın sebebi .
Bazen yerin dibine girdik.
Oysa ne kolaydı sökülen bir düğmeyi dikmek,
Ya da kopan bir ipliği usulca bağlamak.
Ama dilin açtığı yarayı,
Ruhtan sökülüp kopan o düğmeyi ;
Hangi maharetli el, hangi iğne onarabilir ?
Kayıt Tarihi : 26.08.2016 21:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!