O kadar boş şey konuşuyorduk ki,
Biz onca Dolu’yken…
Zaman Boşa geçiyordu,
Biz ağzına kadar dolarken…
Neyi anlatıyorduk birbirimize?
O kadar karıştım ki sana,
İçimi açsalar deniz taşar damarlarımdan.
İçinden çıkamıyorum bu mavinin,
Mavi de yüzüyorum,
Boğuluyorum,
Çok mevsim geçti üzerimizden
Şuan bulunduğumuz mevsimi giydirmeye gerek yok
Yanımda olmadığın her mevsim çırılçıplak
Olsaydın yanımda koştururduk mevsimleri
O hızla akıp giderdi zaman
Kurumuş bir Eylül Yaprağıydı Veda,
Ayrılmış yüreklerde.
Ayrı’ydı işte her şey..
…El’di O artık El olmuştu…
Eylül’ün Son’uydu Bu Sevdâ’nın Son’u..
O kadar baktım ki gözlerine, Gözlerin eskidi,
O kadar şiir yazdım ki Sana, Şiirler eskidi.
Sonra her şey eskidi,
Baktığım yerlerle birlikte…
Her şey eskidi,
Darmadağın…
Bir çocuk sefilliğiyle geldin hayatıma,
Sevimliliğinle..
Bir o kadar da Sevdirmenle..
Sil baştan dediğim her şeyde,
Fotoğrafın bir yarısını kapatsam da,
Hep orada bir yerde yanımdasın biliyorum.
Geceler çağırsa da beni kendine
Yine seninle doğacağım yeni güne.
Ne maskeli yüzler gördüm, Hiç birisi yalan değildi Senin yalan Sevgi'n kadar.. Ne yüzler gördüm de bir türlü bakamadım.. Baksam da görünmüyor ki maskeden..
Ve ne gözler gördüm, bir türlü sevemediğim..
Masken bile olsa sevmiştim Seni.. Maskene kanıp hem de... Bu dünyada ne maskeler bitiyor ne balolar.. Ne sahte yüzler gidiyor ömrümden, ne yalan sevdalar.. Azıcık olan umudum da son buldu artık inanmayacağım kimseye.. Hep 'Asla ben yapmam' diyenler yapıyor en olmaz şeyleri...
Ekvator’dan kutuplara kadar, Sussun herkes..
Sen konuşurken…
Seni duyduğumda isyan kokar bulutlar
Doğu’dan Batı’ya kadar…
Bu kadar Ses içinde basit bir inlemeydi Aşk/ın,
Hadi…
Kalbim Yanıldı diyelim..
Aklım yükledi her şeyi Kalbim’e,
Kalbim nedensizce sırtladı bu yükü..
Yanıldık! ..
Tüm şiirlerini beğeni ile okuduğum bir şairdir. Şiirlerinde sanki hayatından kesitler var gibi... Kalemin hep yazsın, durmadan yazsın. Sevgiyle kal arkadaşım.