Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

şiir ; yalnızlıklardan üstün,denizlerden büyük, unutuluşlardan daha sevimli,çiçeklerle aynı kokuda,sancılı gecelerden de çileli
belki
bozkırda yolunu kaybeden nalsız taylar gibi şaşkın.


ya sen?

yol olsa arka zaman viran yorgunluk
çoktan doğdum kurşun atımı acı bilemem


çevirdim yüzümü sen güneşin müjdecisi
dönüş en sonunda seyrek adımlı suçlar

1.geri yolla kurşunlarını,üsteleme,geri yolla bana
eğreti tümceler zamanı,her şey iki ayraç arası
yırtılmış tütün tarlalarında gözlerin bende uyudum uyandım
eş zamanlı psikozlarla dolu çılgın beynim

Anımsa lilayla birlikte öteki rengi,o kış günü ora senin bura benim diyerek daldığımız caddeleri...
Kokereç kokuları sinen dudaklarımızı anımsa
Duvarın dibinden baharla buluşmaya can atan sürgününü sarmaşığın...
Durup durup gözlerimize aktığımız an'ları
Anımsa, tam da bugünlerde
sana sevda kokulu şiirlerini bağrında getiren şairi...

yok olan zamanlar hakkında


Başka şehirler , başka bahçeler keşfettim. Haz olgusunu enine boyuna irdelemek için kurcalamam gerekiyordu. Kolay lokma değil bu uğraş.
Keşfettiğim şehirler ve bahçeler bir zamanın içinden geçerken beni buldular. Şüphesiz korkarak da olsa zamanla iyi geçinmem gerekiyordu; onu gözü arkada kalarak uğurlamak başıma iş açabilirdi.
Sait Faik’in ‘Alemdağ’da Var Bir Yılan’ını ,Oğuz Atay’ın ‘Korkuyu Beklerken’inini ,Onat Kutlar’ın ‘İshak’ını ,Tanpınar’ın ‘Huzur’unu okurken çok değişik zamanlara girdim,çok değişik zamanlardan çıktım.

Fosilleşen ne varsa,geçmişinde tutuyor.
Duyumsuyorum.

Nefretle kazıyorum klonlanmış endamını cücenin
kaldırımda yalpalayan sekişinden
işgüzar hoyrat gülüşünden arta kalan ne varsa hepsini

günün ötesine doğru kuş sevinci
eski zamanların vanilya kokulu mektuplarını
yeniden açıp okuyorum


kime türkü söylesem çeşme akışlı

anlamların kendine dönülmez durumusun
belki la bemol majör belki si bemol minör
kerelerce nidalaşan yakınlardaki sahra
usulcacık çiçekli kokusu çığlık yerçekiminin
turunç bulanmış mırıldanılan sarı

ben o onurlu düşüncenin hasadından beslendim
çağların belleğini inkâr edemem

gölgelerine sığındım ulu suların
ışık diye haykırdım, aydınlanmayı savladım hep,
peşine düştüm umudun

nedense diz boyu sitemlerinle
hızın ve an’ın kapıp kaçırdığı sarp coğrafyalardan
parmak izlerini gönderiyorsun


belli ki gönülsüz çıkıyor senden gelen her şey