Nafiz Faik Erbaş Şiirleri - Şair Nafiz F ...

Sana hangi yağmurdan söz etsem biraz gurbet düşer kelimelerime. Sen bir Anadolu türküsünün nağmeleri arasında boy veren bir sevda çiçeğisin... Akşamın öksüz aydınlığı vurduğunda sahipsiz yıldızlar serpildi yollarıma. Suyun yüzünde göç etmiş kuşların izi gözlerimde senin yüzün... Bir yeşil karanfil yetiştirdim adı konmamış bütün ayrılıkların içinden. Her yaprağına bir buse sakladım gözlerinden bahçelere süzülen bir bahar gibi açtın içime...

Deniz kokan sokakların sevdası
Rüyaların dokunuşuyla hırçın bir nehir gibi akan
Renkleriyle zamanı unutmuş bir aşk hikayesi gibi
Gölgelere inat ışığın koynunda dans eden
İnce telli narin güzelim
Seni adını bilmeden sevdim

ağaç soyunur — öyle güzel soyunur, öyle yumuşak bir sabırla, öyle ince bir sevgiyle, döke döke yaprağını, döke döke. dökülen yaprak bir şey söyler gibi, düşen her yaprak bir yere çağırır gibi. döker de döker, soyunmayı bilir. çıplak kalan ağaç yalnız kalmaz, ağaç yalnız yaşamaz: azimle yaşar, beklemekle yaşar, göğün genişliğiyle, kuşların gölgesiyle, bir adı anmakla, bir sevgiyi taşımakla yaşar. yalnızlık, insanın kanadının kırılmasıdır — senin ve benim. ağacınki yalnızlık: bahara hazırlık, yani süslenmek, yani beklemek, yani gülümsemek. döktüğü yapraklar duvak olur yüzüne, önce utanır gibi, sonra alışır gibi, sonra… gülümser gibi, soyunur ağaç. ağacın soyunması düğüne hazırlıktır; hani gelin odasında tek başına, aynanın önünde saatlerce süslenir ya — işte öyle: sessiz, sabırlı, güzel. ağacın düğünü, dalların yapraklanmasıdır; o gün gelin süslenir, gülümser, bekler — kar kadar beyaz, yaprak kadar yeşil. artık aşk baharı yaşar çiçekler arasında.

akşam uzak tepelerin ardından
ağır ağır inen yabani üzüm kümelerinde
kehribar bir uğultu

gökyüzü, nar kabuğu, is, kül
ve uzak denizlerden taşınmış

Akşam dediğin
biraz hüzündür aslında.
Biraz da insanın içine oturan
sessiz bir kalabalık.

Gün kararırken

Bir akşamın karanlık örtüsüne
Göz kırptı uzaklardan bir ışık
Ufka sarıldı ılık bir kızıl anı
Ve rüzgarın omuzunda yürüdü kalbim

Korkusuz bir menekşe gibi duruyordu geçmişim

Kızıllar dökülür saçlarına
Ufuk sana sarılır yavaşça
Gün batımı son nefes gibi
Sıcaklığın vurur yüreğime

Zaman donar Rüzgar diner

Ama sevgili
Sen hep biraz nazlı, hep biraz aksi
Buralar seni bana anlatamadı
Yağmur yağdığında ıslanmaktan korkmazdım da
Senden gelecek bir vedadan hep ürperdim
Bazen gözardı edildiğini hissettim

Bir varmış bir yokmuş, zaman dediğin
bir nehir gibi akar, çağlar, coşar içimde
Basamakla çıkılan yokuşun
son durağına yaklaşmaktayım
65 basamak, 65'inci yaşımda.

Kordon'da akşamüstü kızıllığı çökünce
Çimler üzerinde bir gün batımı yalnızlığı yaşanır
Işıklar birden suda eriyen bal rengine dönüşür
Ve güneş'in son utancıdır amber
Hüzünle umut arası bir akşam