Akşamdan Kalanlar Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

akşam uzak tepelerin ardından
ağır ağır inen yabani üzüm kümelerinde
kehribar bir uğultu

gökyüzü, nar kabuğu, is, kül
ve uzak denizlerden taşınmış
mor bir sessiz bekleyiş
ve bir erik gölgesi

çatılarda ince bir duman
sokak lambalarında
yeni yanmış balın sarısı

bir serçe
tel örgünün üstünde
son ışığı
gagasıyla taşıyor tepelerin ardına

Rüzgar Ihlamur kokusunu
yaprak yaprak döküyor yere
alacakaranlık
cam kenarlarında üşüyor

pencerelerden sızan
bir çocuk odasının sarısı
uzakta köpek havlamaları-
derinleşen bu mor bekleyişin içinde

yıldızlar batmıyor, toprağa doğuyor
ve aynı rüzgar
serçenin taşıdığı o son ışığı
geri getiriyor

akşam kendi rengine dönüp
kendi içine çekilirken
sessizlik nar tanesi gibi
dağılıyor...