Çocuklar ağlıyor sokaklarda
Büyükler suskun
Ben ortada kalıyorum
Ne çocuk kalbimle
Ne büyük aklımla...
Dün kahvede otururken
Dediler ki "el alem" ne der?
Baktım el alem dedikleri
Mahalleden geçen üç çocuk
Bir de gelip geçeni süzen
Balkondaki meraklı ablalar
Altmışlı yılların çocuklarıyız
Mevsimlerden firar
Düşlerden baharı seçtik
Ama özlemek dediğin, bir şehrin yalnızlığı gibidir
İçeride kuşatılmış bir kalp
Dışarıda uğulduyan rüzgar.
Sokak uyanıyor birer birer
İlk ayak sesleri
Bir kadın elinde ekmek
Güneşi bölüşüyor kuşlarla
Bir yangının ortasında durur gibi
Öyle terk edilmiş, öyle yalnız
Avuçlarında bir çocuk ağlamasının sıcaklığı
Sırtında bir dağın gölgesi kadar eski bir yük
Oysa şairler gökyüzü gibidir
Dağlara vuruyor akşamın rengi
Bir yaprak düşüyor dalından
Sessizliğin tam göbeğinde
Seni düşünüyorum sevgili
Karlar erir mi hiç bu mevsimde
Yüreğimdeki donmuş zamanı kim ısıtır...
Yıldızların aydınlığı vururken gözlerime, gecenin karanlığında,
Ay bile yalnız yakamozken sevdalı, sıcak yüreklere...
Ve sen, bir meltem misali dolanıp durma kalbimde
Ki her nefesimde yeni bir bahar savrulur rüzgara.
Zaman bir kum saatidir, usul usul akan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!