Bir gün gitti
Öyle sessiz, öyle sade
Ne bir elveda
Ne de gözümde kalacak bir bakış
Sadece gitti
Ve ben orada kaldım
Deniz köpük köpük vurur sahile
Rüzgar taşır sesini her bir nefese
Ateş olur yanar içimde her an
Bitsin bu hasret kavuşalım sevgili
Bulutlar çizilir bir resme benzer
Şimdi biliyorum
Sen bahardın zaten
Gelişinde çiçek açan
Gidişinle yaprak döken
Ben iste bir ağaçtım
Mevsimleri seninle yaşayan
Aslında bahar böyle ansızın gelmezdi.
Bu sene tomurcuklar erken patladı.
Bir pencere açıldı evde
ve o pencereden girdi içeriye
bütün bahçelerin kokusu birden:
yasemin mi, ıhlamur mu, yaban gülü mü…
Gözler gözlerle buluştuğunda
Zamansız anlar yaşanır
Kalpler ince bir pencere açar
Sonsuz maviliklere
Göğüslerde bir kuş çırpınmaya başlar
Usulca
Ben dağların dumanıyım
Gözlerim hep seni arar
Yar Ben sensiz öksüz kaldım
Bu yürek hep seni özler
Bu sevda Bizim sevdamız
Ne kadar acı varsa yollarımızda
Umudumuzu ondan çaldık
Şimdi öfkem de dolanıyor
Ama sevdan
O silahsız savaşçı
Hala hem sarp kayalarda
Akşam erken iniyor
Çaresizliğime
Ellerim ceplerimde
Sigaram dudaklarımda
Bekliyorum bir umut
Belki gelirsin diye...
Uykusuz bir sokağın ikiye bölündüğü yerdeyim
Sağdaki ev yangın, soldaki boşluk
Kapı aralığında unutulmuş bir anahtar
Kim bilir hangi kapıyı açacak
Hangi yanlış anlamayı
Bir akşam üstüydü seni sevdiğim
Güller bile boynunu eğmişti
Sen geçince sokaklardan
Kalbim bahar olmuştu…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!