Nafiz Faik Erbaş Şiirleri - Şair Nafiz F ...

Daha demin buradaydı çocukluğum
Sokak aralarında koşan o yalın ayak sesler
Bir varmış diyorum şimdi
Bir varmış...
Anlatılan eski Bir hikaye gibi
sanki rüzgar...

Bir kadın düşün
Hayatı tek başına göğüslemiş
Hüznü, acıyı, kederi içinde
En güzel gülüşüyle gizleyen bir kadın...

Bir Hülya düşün

Çiseliyor yine o kül rengi gökyüzü
Şehrin kaldırımlarına sızıyor ıslaklığı ekimin
Nereden estiği bilinmeyen rüzgarla düşen ince damlalar
Eski bir kavganın soğumamış kinin de yara gibi

Kırbaç darbeleri gibi değiyor yüzüme çisentiler

Bir incir ağacının gölgesinde başladı yolculuk
Yaprakların arasından sızan ışık
Bir muhabbetlik ömür işte
İki nefes arasına sıkışmış bir cemre düşüşü
Sen göğün kumaşını yalarsın
Ben her söküğüne bir ömür veririm

Gözlerim bir hayal gibi dalar uzaklara
Aklım geçmişi kucaklar hep özlemle
Belli belirsiz anılar, varla yok arasında
Zaman sürgün geçmişe
Rüyalarım parmaklıklar ardında tutsak
Ben ise serserice yağan bir sağanak

Bir gün gitti
Öyle sessiz, öyle sade
Ne bir elveda
Ne de gözümde kalacak bir bakış
Sadece gitti
Ve ben orada kaldım

Deniz köpük köpük vurur sahile
Rüzgar taşır sesini her bir nefese
Ateş olur yanar içimde her an
Bitsin bu hasret kavuşalım sevgili

Bulutlar çizilir bir resme benzer

-Bir yel eser Yozgat'tan Bizim oralarda kelimeler biraz bozkır kokar, biraz ayaz, biraz toprak... Bir de insanın içine işleyen o eski, tanıdık ses. Çamlığın temiz havası düşer aklına, Sabahın ayazı vurur yüzüne, bir şemşamer başını güneşe çevirir bozkırın ortasında. Sen büyüdüğünü sanırsın, oysa bir yerlerde çocukluğun hâlâ ağlenmektedir. Bir dulda bulur insan geçmişin gölgesini; bir emminin sesinde, bir emenin duasında, horantanın toplandığı eski bir evin kapısında... Helkeler çeşme başında, siniler evin ortasında, gumpürün buharı mutfakta, culuk sesi avluda... Ne çok şey sığarmış meğer bir avuç toprağa, ne çok insan yaşarmış bir evin hatırasında. Bizim oralarda kimse kolay kolay “seni seviyorum” demez. Bir ana oğlunun yüzüne bakar, saçlarını okşar, “Ben sana kurban olurum” der. Bizim oralarda sevgi böyle dökülür dile. Ellaham, memleket dediğin özlenen bir gurbet bir kelimenin boğazında düğümlenen ses, bir annenin duasında saklı nefes, bir de yıllar sonra hiç beklemediğin bir anda diline düşen çocukluğundur. Bir gün bir yerde, “Nörüyon?” derler “Nörüyüm...” dersin. İki kelime, iki insanın arasında bir ömürlük memleket kurar. Ve anlarsın; ne kadar uzaklaşsan da insan bazen bir kelimeyle memleketine döner. Ellaham... insan çocukluğunun konuştuğu sesleri özler. Bizim oralarda insanın ömrü geçer de memleketin sesi hiç geçmez.

Şimdi biliyorum
Sen bahardın zaten
Gelişinde çiçek açan
Gidişinle yaprak döken
Ben iste bir ağaçtım
Mevsimleri seninle yaşayan

Aslında bahar böyle ansızın gelmezdi.
Bu sene tomurcuklar erken patladı.
Bir pencere açıldı evde
ve o pencereden girdi içeriye
bütün bahçelerin kokusu birden:
yasemin mi, ıhlamur mu, yaban gülü mü…