İlk nefesimde rüzgardım
Yaz beni ateşten eğrilere böldü
Güz içimi burgulu bir sarılığa örttü
Kış donmuş soluktu
Gecenin beyaz kalemi ile yazılmış düşlerde
Ama ben hep baharı bekledim
İnsan yorulur bazen insan olmaktan
Yanlış anlama
Bu bir veda değil
Belki yine gelirim
Göğe bakan düşlediğimiz
O günlerden birine
Gökyüzünün dili dolaştı yine
Toprağa düşen
Her damla
Bir mektup sanki
Özledim diyordu, özledim.
Birden bire güneş vurur sırtına nisanın
Ağaçlar şaşırır
Tomurcuklar patlar vakitsiz
Bir çılgınlık sarar dalları
Aldanma
Gözlerinde tüten bir akşam bulutudur zaman
Nefes alışverişler sessizliğe göç eder
Her soluk bir hücre daha eksiltir bedeni
Her an, kalbin semasında sönen bir yıldızdır
Dudaklarında unutulmuş bir şarkının izi
Akşam bir yanılgının adıdır
Zannederiz ki güneş bizim için batar
Oysa o sadece kendi yolunu tamamlar
Zannederiz ki hüzün bize özel
Oysa akşam, herkesin ortak yasını giyer üstüne
Her şeyin sessizleştiği yerde
İçime doğarsın
Huzur veren dua gibi
Çoğu zaman
Yüreğinde azgın dalgalar kabarır
Korkular toplanır geceden sabaha
Bir akşamüstü bulutunu çalmışsın İzmir'in
Koymuşsun karanlığımın duvarına
Işık olan gözlerini
İşte böyle başladı her şey
Yarım kalmış bir İzmir aşkı gibi
Bir avuç toprak tuttum avucumda
Yağmurun ilk damlasını bekleyen
Bir dağ yamacı gibi
Küllerimden kokusu tüten
Bir menekşe sabahına uyandım
Öyle sessiz
Çizgiler çizdim gecenin alnına
Bir dua gibi isimsiz değilmiş vakitler
Boş gözlerle uzaklara doğru bakarken
Konuştu yüreğimin kırık kapıları
Bir çocuk geçiyordu içimden elinde yıldız
Gözlerinmiş bilemedim ilkin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!