Nafiz Faik Erbaş Şiirleri - Şair Nafiz F ...

Geceleri gökyüzüne
Bir çuval yıldız taşırım sanki sırtımda
Vücudun bir çarşaf gibi buruşuk
Uykusuzluğun zihnimde sokak lambası
Düşünceler birer karabulut tepemde
Gözlerim iki ağır kapı

Buz tutmuş zamanlarda
Açan çiçeklerin adıdır yalnızlık
Her bir yaprak ayrı yara
Her bir kök ayrı kavga
Karların altında unutulmuş bir el
Uzanır durur gökyüzüne

Kar bu gece sessizce indi
Çocuk gülüşleri gibi beyaz
Günahı olmayan bir masumiyetle
Kapladı çatıları yolları anıları bile

Ve ben anladım o an

İçimde bir kasım hüznü
Yapraklar sessiz, yerde serili hikayeler
Eski bir şarkının melodisi esiyor havada
Ve ben yine bir kasım'ın ela gözlerindeyim
Dalında bir sarı yaprağın titreyişi
Yorgun bir alev'in son nefesi gibi...

KASIM SENİN GÖZLERİNDE Kasımın yorgun dağlarına kar henüz düşmemişken bir kekik kokusu yayılıyor geceye; sanki toprak bahar gözlerine saklıyor son nefesini. Bir baktım yüreğimin taşlık yollarında kır çiçekleri baş vermiş. Gözlerinde bozkırın sabahı, saçlarında başına buyruk bir rüzgar. Irmaklar taş altında kendi türküsünü saklarken kışlar bile çaresiz. İçimde bir kuş var kanatlarından iki damla mavi dökülüyor, biri senin yeşil gözlerine düşüyor, öteki benim ömrüme. Kasım dallarından gökyüzünü çırpıyor, kaldırımlarda üşümüş bir mevsim dolaşıyor yakası kalkık, elleri cebinde Ben senin gözlerinde iki küçük mevsim aralığı iki mavi kapak açılıyor içime biri sabah, biri ilkbahar Şimdi kasım gelsin kar düşsün dağlarına ayaz vursun pencereme. Benim bütün mevsimlerim senin gözlerinde saklı. Kasımda bile çiçek açıyorsam sebebi gözlerin...

Ölümüne güzeldi kelebek
Ölümüne kadar güzel
Bir günlük ömrüne sığdırdı bütün yazı
Bütün aşkları bütün vedaları
Sonra sessizce gitti
Kimseye fark etmedi bile

Hayat bazen
Dağlara salınmaktır
Yılkıya bırakılmış atlar gibi
Yapayalnız

İnsanın kendinden kaçmasıdır

Beyaz bir keder çöktü her yana
Zemheri yalnızlığın gözleri gibi bakarken geceye
Sen hiç kışın sevdin mi?
Sevdin mi ki üşüdüğün yerden yürek yakan bir sıcaklık çıkabilsin?

Kardelenler açmaz inatçı bir türküdür açan

Bir tanem,
Aralık bahçeme kar düşürdü bu sabah
Soğuk bir gül sarktı dalımdan bekleyişimle
Elini uzatsan erirdi zaman
Bir çay buharına sinerdi yüzün
Yalnızlığım koca bir ormanda

Yaşamak dedin mi
İlle de kıyak olacak
Ne küfre doyar
Ne de kahkahayla yetinir
Gömlek ütüsüz, ruh ütüsüz
Ama keyif yerinde