Nafiz Faik Erbaş Şiirleri - Şair Nafiz F ...

Ben hayatı biraz geç anladım; ömrün hangi kıyısında insanın kendine rastladığını, hangi karanlığın içinden kendi ışığını çıkarabildiğini... Yine de sevmekten hiç vazgeçmedim. Bir insanın gözlerinde aradım bir ömre sığdırdığım bütün mevsimleri; baharda saklarken tomurcuklarını, henüz açılmamış çiçeklerin içinde sakladığı o büyük mucizeyi. Ben hiçbir zaman karartmadım içimi.Bilirdim; gecenin en koyu yerinde güneşin doğduğunu, öğle vakti göğün mehtaba kesebileceğini,karın örttüğü toprağın altında baharın bütün renklerini büyüttüğünü... Çünkü hayat, en çok imkânsız görünen yerlerde kendi mucizesini saklardı. Ve ben bütün bunları bir tek senin gözlerinde gördüm sevgili... Kalbim nefessiz kaldığında bile Seninle tutunurdu Hayata...

Ben siyah sen beyaz
İki farklı renk olsak da
Birbirimizi tamamlayınız
Ne yalnız karanlık
Ne yalnız aydınlık
Hayat hep siyah beyaz başlar

Her sabah
Gökyüzü aynı yerden ağarmıyor mu içimde
kimi gün kuşun uçuşunda mavi
kimi gün eski bir fotoğrafın
kapanmamış yarası kadar sarı

Biraz deniz kokusu olmalı insanın, biraz dağ yeli, biraz çocukluk... Bir türkü çalmalı ansızın eski bir radyonun yorgun sesinden. Hatırlamalı insan unuttuğunu sandığı bütün baharları Bir dostun kapısını çalmalı mesela, hesapsız, kitapsız sadece merhaba demek için. Sonra uzun bir akşamüstü güneşin dağların ardına kendi sessizliği ile çekilişini seyretmeli Hayat dediğin büyük mutlulukların peşinde koşarken küçük sevinçlerini kaybetmek değil. Bazen bir gülüşe sığar ömür bazen bir yol arkadaşına ve insan yaşadığını en çok içinden bir şeyler taştığında anlar

Beyaz saçlarım var
Alnımda çizgiler
Varsın olsun
Bu zamana kadar sevdim, sevildim
Bir evim oldu, bir masam
Misafir ağırladım, misafir oldum

Haziranda gözlerin
denize dökülen bir akşam gibi
bir sıcak rüzgarla gelir uzaktan
daha çok hatırlamak, unutmayı beklerken
daha çok kalmak, gitmeyi düşünürken
işte böyle bir şey...

Zaman içinde zaman kaybolur
Anılar dipsiz kuyulara çekilir
Hafızaları bulanıklaşır
Yaprak döker insan ilkbaharda
Unutulur saklı sevdalar
Ve gün gelir silinir tüm hafıza

Hüznünün rengini sordular, deniz dedim
Kokusu dediler, akşamüstü bir balıkçı barınağı
Peki sesi?
Bir çocuğun camdan bakıp
"Babam gelmeyecek" dedi andır
Ben en çok o anı yazamıyorum şiirlerimde

Bir yıldız uyandı avuçlarımda bu gece
Adını kış koydum
Üşüyen sokakların soluğundan öğrendim gecenin rengini
Kar ağır ve sessiz
Bir yüreğin derininden geçer gibi yağıyordu

Bir düş gibi gelme
Uyanırsam kırılır her şey
Gel de kal
Gel de kal ki
Zaman senden yana aksın biraz