Mart gelince
Kış sonu, ayaz sonu...
Ama senin gözlerin var ya
İşte onlar bambaşka bir mevsimin günleri
Bir yanın hala şubat
Bir yandan nisan olmaya hevesli
Ayrılık ne biliyor musun?
Ne arayamayısların girmesi
Ne dökülen erguvanların hüznü
Ne de gökte sığırcıkların matem yürüyüşü
Mayıs geldi yine
Sen memleket gibisin kadınım
Bir yanın deniz, bir yanın dağ
Bir yanın kanar, bir yanın bağırır
Ama hepsi de içten, hepsi de çıplak
Tıpkı bu halk gibi, tıpkı ben gibi
Ne vakit Yozgat düşse aklıma,
Beni bir bozlak hasreti sarıverir.
Yağmurlar çiseler içimde,
Yolları iki büklüm kıvrılır gider...
Gidenler dönmez sandıkça,
Bir vefasız yel vurur Çamlığına.
Çiçeklerim açınca, bahar gelir her yana
Keşke yetse ömrüm, dokunsam her mevsime
Çabucak solar renklerim, dökülür kokularım
Ömrümün son durağı bir güz akşamında
Yeşilden sarıya dönen içimin yaprakları
İnsan biraz ilkbahardır
İnanır
biraz yazdır yanılır
biraz güzdür azalır
Ve en çok kıştır belki
içine kapanır
İlkbahar, yeşilin en narin haliyle düşer gözlerimize
Tohumdan sızan bir ışık
Toprağın uykusundan uyanan mor sümbül
Göz pınarında çimlenir mavi
Ağaçlar pembe bulutlara yaslanır
Bir bakışında filizlenir gün.
Bir akşamın karanlığına düşmüş keder gibi
Yavaşça değişiyor her şey
Önce sarı bir sessizlik çöküyor yapraklara
Sonra rüzgar
Eski bir mektubu açar gibi dağıtıyor ortalığı
Güz düştü yüreğimize ilkin
Bir yaprak inceliğinde
Usul usul sarardı dokundukça bakışların
İçimde bir eylül hüznü
Senin ellerinde mayıs çiçeği
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!