Mayısta Aşk Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Ayrılık ne biliyor musun?
Ne arayamayısların girmesi
Ne dökülen erguvanların hüznü
Ne de gökte sığırcıkların matem yürüyüşü

Mayıs geldi yine
İnsanın içini karartan bulutların sessiz seferi var
Göğün o kırık maviliğinde
Yağmur ha yağdı ha yağacak
İnce ince yokluyor teninin mahremiyetini
Mayısta aşkın yüreğimi sızlatan anısı

Hüznün bütün istekleri tamam
Nedenini bilmediğim bir sızı akıyor damarlarımdan
Kalbimin üstünde ağır bir yük
Yüzüm ömrümün sararmış rüyası
Düzlükleri yalnızlık
Yükseklikleri korku
Uçurumları mayısta düşen yapraklarımla doldu

Mayısta aşk yorgunluk mudur?
Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize?
Acıyı görmeyen insan
Yitirmeyi bilmeyen
İliklerine dek kederin işlemediği bir yürek
Mayısta aşktan ne anlar?

Üşüyüp yoruldukça içim
Kendime görünmez yazılar büyütürüm
Ne senin o uzaklığın
Ne benim bu ahraz gerçeğim
Bir kuş kanadı kesilir gövdem
Savrulurum
Mayısın o solgun alacasına

Sen bende mayısta neleri öpüyorsun bir bilsen
Herkesin perde perde çekildiği bir akşam
Kara bir su gibi sokaklara akan
Mayısta aşkın yalnızlığını öpüyorsun