KIZIL KEFEN Şiiri - Hiç

Öyle bir hâl içindeyim ki, yanıyorum. Adını söylersem eğer, dillerin mahkûmiyetinde, sulhun yazıldığı diyarlarda; her harfin kırdığı hayatların ağırlığında diz çöktüm. Vuslatına müptela olduğum her cümlenin sonunda nokta oldum, sonu oldum. Ne başlayabildim hikâye anlatmaya, ne de satır sonlarında Napolyon’un o gururlu duruşunu sergileyebildim. “Sabret,” derler. Hüzne mahkûm sürgün ruhumda, sorarım: Her zerremiz, isyana kalkışan azınlıklar gibi, ve hepsi kendi vatanı sandığı ruhumu aralarında pay ederken; bana kalan, gözleri ufka dalan, üzerime yapışmış o kanlı yaftayı temizlemek mi? Yoksa... Gözlerine gömülecek olan aşkıma o kızıl kefeni giydirmek mi istemem? Madem kefenimi giydim, varsın namıma sultan densin!