Kemal Berk Şiirleri - Şair Kemal Berk

İnsan bazı olayların önüne geçemiyor
Yoksa farkına mı varmıyor.
Bazen suyun akışına bırakıyor kendini
Bir de gönüllere sormak lazım
Şimdi sen söyle
Çok mu değerli o kalbin

Üryan geldim gözüm açtım dünyaya
Hür yaşamak benim hakkım sanmıştım
Fırıldağa döndüm acı hayatta
İnsan doğdum insan yaşar sanmıştım

Şu hayata çelik hafif kalıyor

İnsanı insandan, ayıranda insanı mı?
Şu dünyada yaşarken, sevmeyende insan mı?
Kadir kıymet bilmeyen boş yaşayan insan mı?
Hak, hukuku bilmeyen, şu alem de insan mı?

Niye ayırırlar insanı insandan

İnsan mısın melek mi? uzaklardan gelen mi?
Bakışların çok farklı, benliğimi yakansın
Kırık dalda öterek, ateşlere atan mı?
Dağ başına fırlatıp, sürgünlere salansın
*
Uzun sözün kısası, kalbe varıp ulaşmak

Arının sırrı baldır, hikmeti var mı bilen
Hak kitabi okuyup, anlayanı görmedim
Kalbe sevgi koyarak, rastlamadım bir yelen
Her işte cinlik yapar, sevdiğini görmedim

İş aradım mercekle, açlar sarmış her yanı

Hissettirdin bana seni her yerde
Bakıp da görmeyen, meğer benmişim
İz bıraktın, beni gör de, bil diye
Bakıp da görmeyen meğer benmişim

İnsanlara yürek verdin sev diye

Görmedim yüzünü duysam sesini
Gül bahçeye salı verdin gönlümü
Yürekten gelince çığlık sesini
Güllerin içine saldın gönlümü

Elinden tutup da koşasım gelir

Gönül bende sana bir şey deyim mi
Suladığın yürek şimdi nemlendi
Bak toprakta filiz gibi boy verdi
Açılan çiçeği görmek isten mi?

Kırıla ezile un ufak oldu

Görmez olmuş gözleri
Kimseleri görmüyor
Kararan dünyasında, tek başına yaşıyor
Sevenleri bir anda,
Meğer körmüş diyerek
Hemde nasıl kızdılar

Görmeyen Gözler.
Görmez olmuş gözleri
Kimseleri görmüyor
Kararan dünyasında, tek başına yaşıyor
Sevenleri bir anda
Meğer körmüş diyerek