Kemal Berk Şiirleri - Şair Kemal Berk

İncecikten bir yağmur, damla damla düşerken
Gönlüme huzur verir, yağmurun her damlası
Göklerde uçar oldum, Göz gözede bakarken
Ahu zar-ı dindirir, inletirken namesi

Kulağımda ninniler, derinden gelir sesi

Gündüzler gidince çöktü karanlık
Yönünü kaybeden yolu arıyor
Sevgiler yok oldu yürek karanlık
Ömrünün sonunda insan ağlıyor

İnsana ne oldu yüreği delik
Tutmuyor ayarı her yöne dönek
Eleğe benzeyen yüreği delik
Menfaat uğruna satanlar dönek

Kimseler bulmasın kimseye suçu

İnsan bazı olayların önüne geçemiyor
Yoksa farkına mı varmıyor.
Bazen suyun akışına bırakıyor kendini
Bir de gönüllere sormak lazım
Şimdi sen söyle
Çok mu değerli o kalbin

Üryan geldim gözüm açtım dünyaya
Hür yaşamak benim hakkım sanmıştım
Fırıldağa döndüm acı hayatta
İnsan doğdum insan yaşar sanmıştım

Şu hayata çelik hafif kalıyor

İnsanı insandan, ayıranda insanı mı?
Şu dünyada yaşarken, sevmeyende insan mı?
Kadir kıymet bilmeyen boş yaşayan insan mı?
Hak, hukuku bilmeyen, şu alem de insan mı?

Niye ayırırlar insanı insandan

İnsan mısın melek mi? uzaklardan gelen mi?
Bakışların çok farklı, benliğimi yakansın
Kırık dalda öterek, ateşlere atan mı?
Dağ başına fırlatıp, sürgünlere salansın
*
Uzun sözün kısası, kalbe varıp ulaşmak

Kara bulut karartmıyor her zaman
Nasibini getiriyor arkadan
Bak gör Şimdi yağmuru toprağa akıtan
Toprakla karışıp mis gibi etrafa kokuyu salan
Bereketi, aşı verir insanı, hayvanı ayırmadan
Fışkırır topraktan, filizlenen tazecik şu candan

Karadeniz yaylasında
Dağların tam ortasında
Huzur veren havasında
Tut elimi hadi gidek

Yükseklerden akan suyu

İnsanlık kalmamış her gün ölürken
Kara elmas diye tutturmuş gider
Ordular gönderip seyre dalarken
Kara elmas diye delirir gider

Dünyanın sahibi kendinin sanar