Ortalık yanıyor dumanı tütmez
Ucundan tuttuğum, yürek yakıyor
Ömür gelip geçer yüzümüz gülmez
Gözüm dökmese de özüm ağlıyor
*
Suratlar ekşimiş turşu satıyor
Ah ah!
Yine beklersin güneş doğacak diye
Bak sen yine yanlış yaptın
Bekle ki gündüz olacak diye
Aklını kiraya mı verdin,
Sen ellere hep gülüyordun ya,
Ah be yalancı bahar
Sende benzedin şu yalancı insanlara
Yalancı insan konuşunca
Saf insan hemen içini döküyor
Bizim ağaçlar da yine kandırıldı
Biraz güneş biraz ısı yetti kandırılmaya
Ah bu şehir beni benden
Seni de benden aldı
Ne güzel günler yaşadım geçmiş günlerde
Ama şimdi kaldım çaresiz,
Kimi zaman eşsiz, kimi zaman yar'sız ve evlatsız
Kaldım on binler içinde hep yapayalnız
Ah çocuğum yalın ayak gezerken
Karnın açken şu camlardan bakarken
Yanından da binlercesi geçerken
Niye ahkam keser, sen perişan haldeyken
Çoğu zaman sözde kalır bu laflar
İhtişamlı koca şehir içinde
Kimisi ağlarken kimisi güler
Derdiyle güreşen yürek içinde
Ah dedikçe görsen derdi öldürür
Milyonlar içinde yalınız gezer
Ah ile geçti gönlüm
Ağıtlar, gözyaşları tespihin taneleri gibi
Eklenir her gün bir bir yenileri
Sızılıyor, deliniyor yüreklerim
Kimseler anlamıyor şu dertlinin halini
Sorsan iyidir, sorsan rahattır
Ah ile geçti şu ömür
Feryadım çıkmışsa ayyuka
Buluttan döker gibi döküyor gözyaşları
tespihin taneleri gibi dizilir
Sızılıyor, deliniyor yürekler
Geldim,gezemedim, İstanbul seni
Görmedim sendeki güzellikleri
Yüz yıllardır yapılan eserleri
Hayalde yaşattım, gülümle seni
İstanbul kuruldu, yedi tepeye
Ah şu umutlarım
Sigarının dumanı gibi bir bir uçup gidiyor şimdi.
Ekmeğim aşımdı
Aldığım her bir nefesti
Çölde kalmış bir insanın içtiği suydu
Geleceğim için,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!