Kemal Berk Şiirleri - Şair Kemal Berk

Neyleyeyim makam ile mevkiyi
Göremezsem ilerleyen bir genci
Ülkemi de ilerletecek genç beyni
Neye yarar yaptığım, yılların eğitimi

Hep kızarım kendime, her demde

Dünya olmuş bir kazan, hiç durmadan kaynıyor
Ne dost belli, ne düşman, herkes oyun oynuyor
Gökten rahmet beklerken, her an bomba yağıyor
Kızıl kanlar akarken, gözler kana doymuyor

Gözleri kan bürümüş, sevginin adı kalmış

Kan damladı anavatan toprağa
Gözyaşları seller gibi akıyor
Doymaz oldu şehitlerin kanına
Ýüz yıllardır gözyaşları akıyor

Şu vatanın her karışı altındır

Kandırmak sanat olmuş, yananlara aldırma
Yerlerde sürünen var bırak yatsın kaldırma
Uyanırsa o yürek, sakın ola saldırma
Bir kalkarsa ayağa, alır ayak altına

Gidip gezip görmüştüm hepsi muhtaç ışığa

Gönül dedim gönül, olsun huzurum
Özümü öldürdüm yoktur gururum
Yaktılar yıktılar var mı onurum
Ömür boyu neler neleri gördüm

Önüme dizildi kocaman dağlar

Aradım günlerce dağda bayırda
Beni, bende degil, uzakta gördüm
Yıldızlar altında her gün kahırda
Bir sevda içinde, gönülde gördüm
**
Duygular durmuyor yeniden coştu

Tüm insanlar aynıdır, etle kemikten olma
Gözlerimle gördüğüm bu canlı sanki başka
İnsanı insan yapan, değil anadan doğma
Gözlerimle gördüğüm, gönülden yaşar aşkla

İnsanlar arı gibi, sırrını taşımalı

Gönülden gönüle köprüler kurup
Sevdiğimi sana demeye geldim
Diz çöküp önünde, yüreğe vurup
Sen benim gülümsün demeye geldim
*
Uzaktan uzağa el sallar durur

Gönül Düşmüş
*
Gönül düşmüş dağ gülüne
Bilmeyene gül dikendir
Ateş yakar yüreklerde
Ağlatana zul verendir

Ne oldu ki öyle, ters ters bakarsın
Ezelin evvelin, inci tanesi
Şimdi kızgın yağda gibi sıçrarsın
İsli paslı olmuş, gönül hanesi
*
Ruhun sevgi dolu, belli gözünden