Sadrımda büyüttüğüm o sır ki, uzayıp giden ömrüme hasret, mahkumun mevtini saklıyor. Yollar gidilir mi ki, insan kendine gurbetken? Keder biter mi ki, vuslatı deva bellemişken? Ölüm çare mi ki, pençesi gırtlağıma yapışmışken? Gözlerin fermanı mı, ruhumun hapsolmuş bedâsına aşık iken? Heyhat! Bir dem geldim, gidemiyorum bile.
HiçKayıt Tarihi : 13.11.2026 00:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!