Sadrımda büyüttüğüm o sır ki,
uzayıp giden ömrüme hasret,
mahkumun mevtini saklıyor.
Yollar gidilir mi ki,
insan kendine gurbetken?
Keder biter mi ki,
vuslatı deva bellemişken?
Ölüm çare mi ki,
pençesi gırtlağıma yapışmışken?
Gözlerin fermanı mı,
ruhumun hapsolmuş bedâsına aşık iken?
Heyhat!
Bir dem geldim,
gidemiyorum bile.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta