Meyhâne ehli zevat geceye uzanırken-
Çakır keyf kulaklara bir âvâz düşüverdi.
Dükkânın kilitine demir testere çeken;
Hırsıza selam verip ne çalıyorsun dedi?
-Keman sanatçısıyım, yetiştim çok küçükken-
Çocuk olmak bayramda,
kalpleri bir ok gibi,
delip geçmek
ne güzel.
O bir devrandı geçti,
hayâlde çocuk gibi,
Derdi gamım, pür nur imiş cânânım, sineme aktı,
Döküldüm ayân oldum, sırrı aşk benden çok uzaktı;
Yoruldum cehl-i tavrımdan ah' şem-ü pervâne oldum,
Hevâ-i hevesim beni enkaz-ı aşkta bıraktı.
Dediler ki hırçın gönül hercâî, benden ıraktı;
Yine yaman esti bu mevsim poyraz,
Acı nidâlarla can’a kastın ne?
Her esip geçerken koyduğun araz,
Bu kez ağır gelir göğsüm üstüne.
Dardayım semtimde yoktur itiraz,
Yüce Mevlâ beşeri eşitçe yaratmadı,
Eşit olmak başkadır, eş olmak daha başka,
Ayakkabıya bir bak sağ ve sol aratmadı,
Ayaklar eşit değil, birbirinin eşidir,
Bir dilber bir dilberle düçar olur mu aşka,
Bu ilâhi tecelli hiç kaldırır mı şaka.
Çeşitlilik Mevlâdan ne önü var ne ardı,
Masa kuruldu amma kâğıdı Âdem kardı,
Eşitlik isteseydi insana yetki veren-
Hesap günü îman da derece aramazdı.
Evvel kalpler temizdi kirlenmezdi sevgiler,
Minicik bir seyirle aşklar şehvetlenirdi,
Çiftler sözünü keser,''Kavli Mehir' ederler,
Bahçedeki arsada âşıklar 'ev'lenirdi.
Şimdiki büyük aşklar fırtına ile başlar,
Kimi eş bahtı açar, kimisi tahtı yıkar
Kimine dalak yetmez, hülleli nikâh yapar
Kimi boşanmak için kadıya rüşvet verir
Kimi tenler uyuşmaz dışarı takla atar
Göğsüne baş koyup da uyumak bana hayâl,
Sezâ hebâya gitti kavuşmak artık muhâl,
Seven için aşk sonsuz, ya tahammül ya sefer,
Günahkâr bir aşığım cehennem bana mahâl
Bilirim ey taze gül, aşk yakar, ardı da kül,
Namaza indirgemek ezanı zil yapmaktır,
Sembolüdür İslâmın; şiârı, ülküsüdür;
Ateş kulesi menar Mecusi tapınaktır,
Tevhide mülhem tekbir sesin en üstünüdür.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!