Aşk odur ki zulmün üzerine âfitâb gibi doğar,
Kavurur her yanı amma o ateşle ruh safâ bulur,
Yansam da bu kalp hâlâ,seninle meşgul olur
Eğer görebilsem seni erir bağrımdaki efkârım
Şimdi odalarda sessizliğin dolaşıyor
Perdelere sinmiş sır akşamlarında
Adını anmasam da
İçimde bir yer hâlâ seni çağırıyor
Ah Dağlar aman dağlar
Amansız geçer mi? hiç
Sevdasız zaman Dağlar
Ona sıkıntı mı ? sorarsın
Bu vefasız dünyada
Birini bırakır diğerine
Birgün mutlaka geleceğim
Diyerek gidenler gelmeyi
Gözü yaşlı kalanlar da gülmeyi
Sonunda mutlaka unuturlarmış
Bu nasıl iş bu nasıl dünya
Gönlündeki duygulara hakim olabilirsen
Bu şefkati bol munis bir arzu olur kalır
Ama içindeki duygu dizginlenemez bir hal alırsa Vazgeçilmesi zor derin bir tutku olur
Bu özgür duygu baskılandıkça hırçınlaşır
Bakışlarındaki gerçeği anlamadan
Kayıp gitti avuçlarımdan zaman
Zaten umut çiçekleri erken soldular
Kırılan kadehte kalan son damlasın
Burası acınası mazlumlar cehennemidir
Masumların umutlarının infaz edildiği
Bir mefkurenin peşinden çılgınca koşan
Kavruk yüreklerin demlendiği merkezdir
Büyük işlerden daha fazla haz bulsada insan
Başarmak neye yarar
Eğer o fotografta sen yoksan
İnsan vicdanı ile haksızlığa karşı durur
Bir kere ray sesinin ahengine kapılınca rüzgar
Gidenini yüreğinin tokluğuna
Kalanın hür vicdanına kalır kavuşmak
Son gülüşlerin camdaki izi hüsrana döner
Bir zamanlar söylediğin sözleri
Ben taze bahar sanırdım
Oysa her hecesi sonbahar kokarmış
Gözlerimde büyüttüğüm hakikat
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!