Bir varmışım bir yokmuşum
Bu imkansız kara sevdaya
Dar-ı dünyada sanki yükmüşüm
Oturup saatlerce ağladığım
Göğün en yalnız mavisi vurur gözlerine
Yüzün nurlu ve pürüzsüz
Gözlerin deniz dolardı
O geceden sonra
Suskun tanık
Ne vakit içime eğilsem
Kırık aynalar karartıyor yüzümü
Her parçasında başka bir pişmanlık,
Başka bir eksiliş duruyor.
Bana göre eylülün bir bildiği vardı
Farklı bakışların hamalıydı zaman
Büyük cümlelerin sonunda küçük işler
Yaban duygulara yüreğini mühürledi o an
Susmak her zaman sabır değildir
Zulüm karşısında susmak
Bazen en büyük suçtur
Alkış tutmak olur zulme.
Çoğu zaman okyanustaki dalgaları
Durdurmaya gücü yeter de
Yarin gözünde kabaran yaşları
Dindirmekte aciz kalır
Bu koca yürek.
Bir cana düşmüş ateşin gölgesini göremezsin
Görsende bir anlam veremezsin
ele birde verdiği hasarı ancak
Dumanı çekilince görebilirsin
Sen bu karanlık geceleri çok iyi tanırdın
Neden bütün iştiyakınla ona gönül verdin
O duygusuz sevmeyi hiç bilmeyendir
Mehtaba bakıp geceleri aydınlandı sanma
Boşa beklentilerini de yükseltme
Geceler sırlarını hep karanlıkta saklayandır
Bir kadın vardı
Dağların dilinden anlayan
Oturup yıllarca rüzgarın sesini dinledi
Tek yürek iken buluşmuştu elleri
Bir koca ömrün kölesi oldum
Hayallerimin hiç birini yaşayamadım
Beni sadece yalnız kaldığında hatırladın
Sen beni yalnız gecelerine meze yaptın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!