Bilirmisin bu üzüntüler neyin nesi?
Boşyere yürüdüğüm yollar
Birde tanıdığım lüzümsuz insanlar
Beni çok ama çok yordular
Seni eğer kapıda görseydi
Emin ol oldukça gür çikardı
Denizin bittiği yere kıyı dediler
Kıyıya vuran deli dalgalara
Bir gün bir güzel söz söylemediler
Duygu sömürüsünden vazgeçtik
Uğruna ne geceler ne yıldızlar yakıldı
Kafam bozuk değil saatler dağıldı
Birçok his öldü içimde
Seninki meydanda ipe asılı kaldı
Maviye çalan kurşuni bir çizgi
Martılar uyandı çevresi telaşlı
Ne biraz yukarı nede biraz aşağı
Tam orta yerde
Umutların seni beklediği yerde değilsen
Bu senin anlamlı çaresizliğindendir
Gölgelere sığınarak yaşamayı
Gizli sevda çekenler çok iyi bilir
Ben sudaki bir balık olsaydım
Sonsuz maviliklerin sessizliğini
Sakinliğin en derinini severdim
Dip dalgalardan etkilenmez
Gecelerde tuval gibi geriliyor tavan
Ne bir gölgen var şu duvarda
Ne de rengi kaldı bu hazin gecenin
Bomboş oldu her yan
Gün yine başlıyor istikamet maden
Her yeni gün ayrı bir umut
Bu günde yevmiyeler cepte
Yüreklerde ise bir göçük korkusu
Korkarım bilmediğim yöne süzülüp giden sulardan
Uyanamam sonu gelmeyen tatlı uykulardan
Ne anlatmak istiyor?
Karanlığın başına oturmuş bekleyen
Bu deli kuş
Başım belada çakıldım kaldım karanlığa
Nazlanacak kimsen olmayınca
Acılarını da paylaşamazsın
İçine en derinlere atarsın
Acıların seni büyütür
Yüreğindeki dertlerin ağırlığı yüzüne yansır
Gülmeyen koca bir adam olursun
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!