Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Zevk nerende, senin tütün?
Birçok insan, içer seni!
Zehir dolu için bütün,
Çok şaşırtır, bu hal beni!

Binler çeşit ağu sende,

Cerbezeci şair olmuş söylüyor,
Bin bir gafla, arz-ı endam eyliyor.
Çoklar bakmaz, nedir sözün manası?
Zannederler meczup, matah eyliyor!

“Deliyim”der, atı sürer meydana!

Bir telaştır gidiyor, dünya denen âlemde,
Onca insan durmadan, sağa, sola koşmada.
Döner çoğu istekler, sırf dünyevi kalemde,
Düşünmüyor ehl-i gaf, fani hazdan maada!

Bazısının emeli; mesleğinde yükselmek,

Had bilmeyen cahiller, sınır koymaz sevgiye!
Hangi akil(!) söylemiş, sınırsız sevin diye?

Her sahada sınır var, gafil onu göremez!
Haddi aşan nadanlar; hoş semere deremez.

Ne çok masken var, aktör vatandaş,
Günde kaç tane, takar sökersin?
Bir gün yoldaşsın, öbür gün yandaş,
Safları kandırıp, canlar yakarsın!

Bir gün abdalsın, bir gün hovarda,

İnsan denen şu varlık; bir muamma yumağı!
Ehl-i tetkik ve tahkik; daim ucunu arar!
Kaç asırdır yoruyor; aklı, fikri, dimağı!
Varamamış sonuca; her bilene bir sorar!

Öyle girift varlık ki; aciz kalır uzmanlar!

Âlem adam derler ya, biz bir âlem milletiz,
İlimleri reddeder, filmlere koşarız!
Salim akla zararız, mantıklara illetiz,
Biri dese; ”ha babam”,ifratane coşarız!

Hak getire kıstası(!) duygusala biteriz!

Nefsim için yaşıyorsam, ıslah etsin rabbim beni,
Yaşıyorsam millet için, mevlam olsun benden razı!
Kim nefsini ıslah etmez, nazarımda gafil Den’i!
Dostlar için yaşayanlar, cennet yapar bil şu arz’ı!

Attık havz’a tüm egoyu, kalsın orda ömür boyu!

Örnek bize, şu ihtiyar,
Bu ihtiyar, çok bahtiyar!
Servet bilmiş gençliğini,
Tamamını, eylemiş kar!

Dost edinmiş o rabbini,

Bazıları parsellemiş(!) bu ayı,
Ediyorlar muharremi istismar!
Otuzda bir, o çorbanın bil payı,
Geri kalan yirmi dokuz daha var!

Her nebinin hissesi var bu aydan,