Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Bulunur her devirde, mutlaka zalim!
Gayesi mazlumu, ezmektir elbet.
Faş eder zalimin, zulmünü âlim!
Zulümler payidar, olmaz ilelebet!

Sanıyor zalim; ”benim hükümdar”

Bu kaçıncı mayıstır, bu kaçıncı ilkbahar?
Yaşanan mevsim hala, gelir bana sonbahar!
Hani fecr-i sadık’ım, nerde nurlu şu Nehar?

Zor geliyor bu hali, kabul etmek ve hazım!
Bize yeni bir fatih, yeni bir fetih lazım!

Her üslubu denedim,
Yanlış şeyler demedim.
Bu tavır ne Mehmed’im?
İsyan ettin çağrıma;
Bıçak soktun bağrıma!

Hayat suyla başladı, yani; odur vesile;
Alem denen kainat, ondan geldi husule.

İnsanoğlu bir sudan; hem de necis türünden;
Anmaz fazla adını, hayâsından, arından!

Şaşırdık ya rabbi, uyandır bizi.
Azap etmeden, doğruyu göster
Gani et rahmetten, sen hissemizi,
Hissimiz şaşsa’ da, kalp seni ister.

Kimimiz dalalı, yol sanıp gitti.

Bil acele şeytandan ve teenni Allah’tan;
Teenniye uymayan; bahsetmesin felahtan!
Sırf hayırda ivmeyi, salık verir son Nebi;
O öndere uymaktır, tek temennim İlahtan!

Cihat ŞAHİN

Gerçek insan daima, eder hayrı temenni,
Hayrı çok net bilmeyen, etmelidir teenni!

İyi, güzel ve hoşta, yanıltmasın hissiyat!
Vicdan olsun son kıstas, bu mevzuda hissi at!

İhsanın o kadar fazla ki bana;
Şükrünü edadan acizim Rabbim!
Öyle gani ki; lütfun insana;
Açıkça diyorsun; 'ben yekta Rab’im! '

Politika çıkalı, tuhaflaştı siyaset!
Her tarzı Avrupai, kıstası değil ayet.
Mubahtır yalan dolan, sınır yoktur vaatte,
Tutunman mümkün değil, uymazsan tarza şayet!

Doğru desen kovarlar, eğri desen severler!

Diyorsun ki; “neşelen! ”
“Gezip, tozup, gül, eğlen! ”
Komşum öldü dün öğlen!
Söyle; nasıl güleyim?

Çoluk, çocuk yastadır!