Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Düşmanların kebiri, mevzilenmiş sinede!
Dost kılıklı o hasım, içten yıkar kaleyi.
Ne söylese ne dese, aldanma sen yinede!
Hiç ummadık bir anda, sarar başa belayı!

Yüz verirsen ister o; iki değil dört yüzü!

Örnek(!) yeni aşklara; sarmaşığın sevdası(!)
Şimdi gayet popüler(!) sırnaşın sevgisi(!)
Sarmaşıkça(!) severse; çok tutarlar(!) o, nası(!)
Yönlendirir o, yöne; çok aşığı kör hissi.

Aşk, ışk demek lügatte; sarılmaktır meali!

Kabre kadar giden yar, yar olur mu be kardeş?
Sonsuza dek gönle bar, kar olur mu be kardeş?

Üç, beş günlük hayatta, huri olsa ne fayda,
Vermez kalbe mutluluk, değil ise hoş huyda!

Sordum birkaç kişiye; ne yaşamın manası?
Dörtte üçü dedi ki; “abi ekmek kavgası.”
Dörtte birde, “kem, kümler”, tereddütlü cevaplar,
Bir ikisi dediler; “başta yârin sevdası! ”

Baktım kahir halkların, öne çıkar hevası!

Hikmetlere pek lakayt, çağdaş(!) insan ne yazık!
Onun için kahiri; değil mahir ve hazık.

Hikmet dermek uğruna, sarf etmiyor bir efor!
İnanmazsan birine, bir manalı kelam sor!

Biz mi çağı atladık, çağ mı bizi atladı?
Edebi at mantığı, tüm ülkemi kapladı!
Çağdaşlık mı diyorlar, bu melun’un adına?
Asrın bütün pisliği, ellerinde patladı!

Şevki çok bir milletiz, tezatları tatbikte,
Vardır bizden bir imza, garip olan her ilkte!

Elzemleri terk eder, Fuzuli’yi yaparız,
Hidayeti bırakıp,dalalete saparız!

Büyümez mi bebekler, hep öylemi kalırlar?
Şayet öyle olsaydı, ne olurdu halimiz?
Şu hayatın tadını, yoksa nasıl alırlar?
Sakallı bebekler le malumdu melalimiz!

Çocuk saftır temizdir, rehber onu bozmazsa,

Ebed yollarında bir nadan,
Üç şey almış, azık diye heybeye.
Veballeri zavallıya pis şeytan,
Azık diye taşıttırır haybeye!

Hakka, batıl diyenlerin gafı bu,

Rabbimizi tanıtan muarrifler pek çoktur,
En meşhuru üç tane; Âlem, Kitap ve Resul.
Bunlara danışmadan, kim derse ki; ”O yoktur”
Başına gelen şeyden, kesinkes kendi mesul!

Konuşan delil olan, son nebiyi bir dinle!