Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Girdi kalbe bir şaki, dedi; ”Adım, aşk-ı yar! ”
Hoşlanmadı ruh ondan, dedi; ” bunun meşki nar”
Gelir, gelmez ateşi, yaktı, yıktı, kül etti!
Şu korsanın yerine, girse gönle keşki yar.

Sabredenler ulaşır, bil mutlaka zafere!

Gönderilmiş şu arza,
İnsan denen şu meçhul!
Vazifesi her tarzda;
Yaratana olmak kul.

Etse hakka intisap,

Büyük nimet şu akıl
Düşünmeyi bilene
Olmak için bir akil
Yönel makul olana!

Kim eylerse tefekkür;

Yolcu idi gemide, tüm insanlık beraber,
Bir gün geldi alt kattan, üst katlara bir haber!

Diyorlardı; ” su için çıkıyorduk ya üste”
Rahatsızlık husule, geldi sandık biz üstte.

Unutmaz ekser insan, varsa şayet menfaat,
İnanmazsan bir dene, edip kula bir vaat!
Ya kalır yatılıda, ya gece düşer yola,
Bulunur mutlak orda, söze kala beş saat.

Beşer kuldur ihsana, virgül olur noktaya,

Moda olmuş delirmek, bir çıldırmak(!) gidiyor,
Kimse bundan gocunmaz, maal iftihar afişler!
Büyük, küçük her kesim, delirmeye gidiyor,
İstenmiyor akiller, kim görürse fişliyor!

Akl-ı selim ne demek, pek bilene rastlanmaz,

“Kul ol! ” diyor yaratan, karşı çıkar şu hevam!
Hevayla, heves ile savaşım çetin benim.
Önce nefsin ıslahı, gündemdeki tek davam!
Bu yolda olmak gerek, imanım metin benim.

Nefisler serkeş iken, başka şey gaye olmaz!

Muhtemelken taş olmak, İnsan yapmış yaradan!
Cenin kalmak mümkünken, Kim çıkarmış aradan?
Böyle girift fiiller, hiç olur mu failsiz?
Sakın sanma şu işi, gayet basit, sıradan

Nasıl olmuş kusursuz, söyle bana her bir şey?

Söyle bana dostunu, söyleyeyim dinini!
Sakın ola dost tutma, hinoğlunun hinini!

Kim kimleri severse; olur o,da onlardan!
Mü’min’leri muhip ol, kurtul su-i zanlardan!

Ey gafletin esiri!
Namaz efdal uykudan.
Hani dinin tesiri?
Yok, mu ona, hüsn-ü zan?

Amel gerek imana!