Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Yolcu idi gemide, tüm insanlık beraber,
Bir gün geldi alt kattan, üst katlara bir haber!

Diyorlardı; ” su için çıkıyorduk ya üste”
Rahatsızlık husule, geldi sandık biz üstte.

Söyle bana dostunu, söyleyeyim dinini!
Sakın ola dost tutma, hinoğlunun hinini!

Kim kimleri severse; olur o,da onlardan!
Mü’min’leri muhip ol, kurtul su-i zanlardan!

Gönderilmiş şu arza,
İnsan denen şu meçhul!
Vazifesi her tarzda;
Yaratana olmak kul.

Etse hakka intisap,

Yaşıyoruz bir çağda, karman çorman ölçüler!
İnsaflar rafa kalkmış, çoklar su-i zan eder!
Şahısta kusur gören, itham eder davayı,
Bakmadan menşeine, islamı boykot eder!

Kuyruğunda kandili, yıldız böceği gibi!

Moda olmuş delirmek, bir çıldırmak(!) gidiyor,
Kimse bundan gocunmaz, maal iftihar afişler!
Büyük, küçük her kesim, delirmeye gidiyor,
İstenmiyor akiller, kim görürse fişliyor!

Akl-ı selim ne demek, pek bilene rastlanmaz,

“Kul ol! ” diyor yaratan, karşı çıkar şu hevam!
Hevayla, heves ile savaşım çetin benim.
Önce nefsin ıslahı, gündemdeki tek davam!
Bu yolda olmak gerek, imanım metin benim.

Nefisler serkeş iken, başka şey gaye olmaz!

Muhtemelken taş olmak, İnsan yapmış yaradan!
Cenin kalmak mümkünken, Kim çıkarmış aradan?
Böyle girift fiiller, hiç olur mu failsiz?
Sakın sanma şu işi, gayet basit, sıradan

Nasıl olmuş kusursuz, söyle bana her bir şey?

Ey gafletin esiri!
Namaz efdal uykudan.
Hani dinin tesiri?
Yok, mu ona, hüsn-ü zan?

Amel gerek imana!

Namaz yoksa içinde, hayır yoktur o dinde!
Çünkü mevla emretmiş, onu hak din içinde.
Kulluk esas İslam da, kullukta elzem secde,
Hakka secde etmeyen, yapar başka biçimde!

Hayırlıdır bir mümin, sacid ise Rabbine!

Yaban düştüm âleme, halklar bana zıt gelir,
Onlar beni dinlemez, ben onları anlamam.
Ya sabırlar yetersiz ya idrakler kıt gelir,
Yarım kalır her sondaj, müspet sonla tamlamam!

Uymaz kitap, sünnete, taptıkları dinleri!