Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Geçilmiyor tanrıdan(!) öyle çok ki(!) şu arz’da!
Biri sevse birini, ilah(!) diye tapıyor!
Sergilenir zırvalar; farklı, farklı çok tarzda,
Ne garip ki bu işi, medeniler(!) yapıyor!

Bazıları havf ile korktuğuna; “ilah”(!) der!

Ey şükür’ü unutup, şirke düşen insanlar!
Ancak şükr-ü kesirde, insanlığa var yarar.
Şirk; helake sebeptir, kullar için biline!
Felah bulmak isteyen, olmaz onda ber karar!

Teşekkürü bilmeyen, nasıl olur medeni?

Mümin hikmet avcısı, nerde bulsa talibi!
Görse bile şeytan’da, bu kaide değişmez.
Bu beyanat mantığa baid gibi şaz gibi,
Bunu diyen resulse yoz mantıkla değişmez.

Gerçek mantık her işte maslahatı aramak,

Yakışır mı şu haller, İnsan olan insana?
Yaptığınız fiiller, hem günahtır hem ayıp!
Kaç kereler söylendi, şu söz size ve sana!
Dönün artık yanlıştan, ayıp, oluyor ayıp!
Bahşedilen tek fırsat; kayıp oluyor kayıp!

Sen ki, aciz bir kulsun;
Ve de dinin; had dini!
Bu taşkınlık son olsun;
Aşma artık; haddini!

Diklenirsin de kime?

Kırktan sonra azanı;
Paklamazmış teneşir!
Hak diyene kızanı;
Et ateşle sen tebşir(!)

Ellisinde azana;

Aşk, meşk diye kandırıp;
Kıyma bana ne olur!
Ayağımı kaydırıp;
Değme bana ne olur!

Çok yaklaşma yanıma!

Gölge etmen davama!
Başka ihsan istemez.
Mani olman devama!
İnsan böyle halt yemez.

Emr-i haktır şu örtüm!

Anne tavuk; hayran etti onu dün!
Mantığı bayram etti, kalbiyse düğün.
Taharriyi vicdan ile yapınca,
Açıldı sırları, yerin ve göğün!

Dut ağacı altında, dinlendi bir an,

Niye girdin bu yola;
Var mı zorun aklından?
Gayen nedir, hayrola;
Razımıdır Hak bundan?

Kimdir seni aldatan;