Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Yatma tembel ve atıl!
Araştır her gediği!
Neymiş öğren; hak, batıl!
Bu; Rabbinin dediği.

İsraf etme ömrünü!

Madımağı yaktılar, feryat etti Baş bağlar!
Yandı bitti o karye; gör derdine kim ağlar?
Tezgâhladı bu işi; fitne için derinler!
Şahit buna yaradan; şahit dağlar ve bağlar!

Kim vurduysa EMEÇ’İ, oydu vuran BİTLİS’İ!

Yine bir gece sona eriyor
Ne sen geldin, nede haberin
Tükendi ümidim, yeis deriyor
Minderin boş hala, duruyor yerin

Umsam da diyemem, gel bana yârim

Kızıp demiş oğluna, bir zamanlar bir âdem;
Olamazsın sen adam, bir başka şey ol madem!

Oğlan müthiş kızarak, düşmüş o gün yollara,
“Ne olayım ben” diye, sormuş türlü kullara.

Gelişler bir sevktir, irade dışı,
Takdiri halık’tan, hikmet hakimden.
İlahi kaderdir, yolcu akışı,
Doğumlar muhyi’den, vefat mümit’ten!

Olmuyor gitmenin, yaşı sınırı

la yühsadır adedi,tadat ile tükenmez,
Bunca bahir bürhana,”yoktur farz et “denilmez.
“La mevcuda illa hu”,ya sekirdir ya sehiv,
Şahsa mahsus felsefe,”cihan şümul” denilmez.

Kimi ayan görünür, kimi mestur mevcudun,

“La rahatün fiddünya...”der, resul-ü Kibriya!
Bu mealde gerçeği, daim demiş enbiya.
Asfiya ve ulema, tasdik etmiş manayı,
Bu kıstasla yaşayan, olmuş makbul evliya!

Çalışırsın kırk sene, bir yerlere gelirsin,

Olmalıdır her fiil; itidal-ı dem ile
Olur bir kul mutedil; şu ikiyi cem ile!
Tahsil eyle ilimi, Hilmi iste mevladan!
Başla işe ibtida; alçak nefse gem ile!

Tefrit edip ham kalma, ver hakkını hayırın!

Gına geldi kandan, kinden,
Muhabbetle geliyoruz!
İrfan alıp son hak dinden,
Merhametle geliyoruz!

Mevlamızdan destur alıp,

Etmiş arzı ihata, taun misal bir halet!
Güya adı çağdaşlık(!) hakikatte cehalet!
Kahir ekser bilmiyor, nimetlerin kadrini,
Nankörlük bunun adı, neticesi; sefalet!

Tefekkürü bilmeyen, bilir mi teşekkürü!