Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Şiir gibi bir hayatımız olsun istemiştim.
Ama ben şiiri seçtim, sen hayatı...

Bir şiiri kalbine değil de, kâğıda yazmalıymış insan,
Günü gelince yok etmeyi bilmeli, yırtıp atmaya gücü yetmeli,
Yok, kâğıda değil de, kalbine yazarsa bir insan,
Her mısrasını acıtsa da, an be an yaşıyor inan.
Sonra ne silebiliyor, ne buruşturup atabiliyor,
Ne uyanık kalabiliyor, ne uykuya dalabiliyor,

Sen şiiri sev,
Şairi sevmesen de olur.
Çünkü şair sensiz olsa da,
Şiir sensiz olmuyor.

Ben şiir yazıp seni atmak isterken,
Sen şiir olup yüreğime akıyorsun.
Ben bu aşktan kopmak isterken,
Sen bana bambaşka bakıyorsun.
Vicdanın yok mu senin sevgili,
Söyle sen böyle ne yapıyorsun...

Şiir sever misin diye sordu,
Sevmek ne kelime bayılırım dedim.
Lirik, epik hangisi dedi,
Adını söyledim bilemedi, Gözlerini anlattım çıkaramadı,
Gülüşünden bahsettim anlamadı,
Ben onu tarif ettim, o şiir sandı.

Gözüm yolda bekleyişim,
Gel diye değil,
Seni nasıl sevmişim,
Bil diye.
Köşe bucak saklanışım,
Beni bul diye değil,

Sildim için rahat olsun.
Anıları aklımdan,
İsmini rehberimden,
Resmini albümümden,
Sevgini kalbimden,
Seni ömrümden...

Şimdi ben ne yapsam...
Serden mi,
Yoksa senden mi geçsem.
Çıkıp ardından gelsem kal demezsin.
Dönüp ardımı gitsem, izin vermezsin.
Ne yanında olmamı istersin,

Sen bu aşka emek vermedin ki;
Kıymetini bilesin.
Kalbimi çalışarak kazanmadın ki;
Kaybettiğine üzülesin.
Bir anda avuçlarında buldun.
Sanki babadan mirasa kondun.

Seni sevmekten hiç vazgeçmedim,
Sadece sabrımı deniyorum.
Aşkınla kendimi imtihan ettim.
Şimdi sınavdan geçiyorum.