Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Bazen sevenin sevgisi öyle büyük olur ki,
Sevilen bunun hikmetini kendinden sanır.
Bazen seven öyle güzel sever ki,
Sevilen bunu kendi güzelliğinden sanır.
Bazen seven öyle tatlı bakar ki,
Sevilen kendini baldan şekerden sanır.

Bir zamanlar severdim kendimi,
Değer verir, önemserdim bile.
Ne zaman ki sen kalbime girdin,
Ben o anda sevdiğim o beni kaybettim.
Bir başka oldum, huyum değişti,
İçimde hiç olmayacak arzular gelişti.

Her karanlığın bir şafağı, her insanın bir karanlık yanı var,
Her yüreğin bir sahibi, her sahibin ise bir Yaradan’ı var,
Her gözyaşının bir sebebi, her sebebin bir müsebbibi var.
Ve sen sakın unutma gönlüm;
Her ateşin bir yananı, her yananın ise mutlak bir yakanı var...

Sevmeyi bilmeyenler,
Hep en çok sevilenlerdi.
Çok güzel sevenler ise,
Yazık ki hiç sevilmeyenler...
Bu işte bir tuhaflık vardı.
Ya sevendeydi suç, ya da sevilende.

İkimizde çok acı çekiyorduk.
Ben sevilmeden sevdiğim için,
O, sevmeden sevildiği için,
Ama ben sevmekten vazgeçemiyordum,
O, sevilmekten.
Çünkü ben sevmeyi seviyordum,

Utan gönlüm;
Anlaşılmadığın için değil,
Anlatamadığın için utan.
Aşkın hakkını veremediğin,
Kerem kadar olamadığın için utan.
Dağları delemediğin,

Sevilmek sana,
Sevmek bana yakışıyordu.
Çektirmek sana,
Sabretmek bana düşüyordu.
Çünkü kader böyle diyordu.
Sen sevilecek ben sevecektim.

Her şey sevince güzel,
Sevdiğinden gelince güzel.
Gönül verdim diye övünme,
Gönlünü alan olunca güzel.

Yüzüne bakmadığıma bakıp
Artık sevmediğimi söylemiş.
Sanki bir an olsun gözleri.
Gözümün önünden gitmiş.

Bir gün gideceğimi bile bile,
Sevmeseydin diyorsun da,
Sanki sen öleceğini bile bile,
Yaşamaktan vazgeçebiliyor musun?