Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ömür ömür derler de,
Ömür dediğin girdaptır bilmezler.
Ne kadar büyük olursa,
O kadar çıkması güç olur.
Ne kadar uzun olursa,
O kadar yürümesi zor olur.

Gittiğine değil de;
İçimdeki çocuğu büyüdüğüne üzülüyorum.
Çünkü ben o çocuğu;
En az senin kadar sevmiştim.
Ne zaman sana gelse,
Onun heyecanını hissetmiştim.

Çok fazla sevmemem gerektiğini,
En çok sevdiğimden öğrendim.
Çok değer vermemem gerektiğini,
En çok değer verdiğimden öğrendim.
Bu kadar güvenmemem gerektiğini,
Bir o kadar güvendiğimden öğrendim.

Değerini bilmiyorsan,
Neyi kaybettiğinin önemi yoktur...

Ben seni;
Kendi rızam ile sevmedim ki;
Senin arzun ile terk edeyim.
İstedim diye sana gelmedim ki,
İstedin diye senden gideyim.
Gönül bu;

Diyorlar ki suçlu olmasan gitmezdi.
Bir günah işlemesen git demezdi.
Diyorlar ki böyle sevilen kadın;
Asla terk etmezdi.
Eyvallah...
Lakin bilmiyorlar ki;

Duydum ki gördüğün herkese;
Onun sevdiği benim demişsin.
Alem bunu zaten biliyordu da,
Yazık ki sen yeni öğrenmişsin.
***
Dediler ki gittiğin her yerde,

onra dedim ki gönlüme;
Boş ver gittiği yerde mutlu ya,
Sen onu uzaktan da seversin...
Yanında olmasan,
Ellerini tutmasan ne çıkar.
Sen onu onsuz da seversin...

Bana onu sormayın,
Hakkında söylenmedik ne kaldı.
Aldığı sadece sol yanım olsa,
Sağ yanım ile yaşardım.
O diğer yarımı da aldı.
Çaldığı bir kalbim olsa,

Ne zaman canım acısa,
Öperdi annem geçerdi.
Öpmek bir yana,
Saçımdan okşasa bile yeterdi.
Ne zaman korksam,
Açardı kollarını ''gel derdi,''