Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ne zaman canım acısa,
Öperdi annem geçerdi.
Öpmek bir yana,
Saçımdan okşasa bile yeterdi.
Ne zaman korksam,
Açardı kollarını ''gel derdi,''

Öpmek ile koklamak aynı şey değil bunu bilin.
Öptüğünde koklamak, kime nasiptir ki söyleyin.
Öpmek dudakların temasıdır, koklamak kalbin.
Zaten öperken değil koklarken şifa bulur derdin...

Öperken koklayana, bu ne güzel âşıktır deyin.

Öyle bir adım at ki;
Bastığın yerler,
Ayağını kıskansın.
Öyle bir menzile var ki;
Yürüdüğün yollar,
Orayı cennet sansın.

Kendinden bile çok seversin,
Hiç gitmesin, hep yanında kalsın istersin.
Ama öyle bir an gelir ki, tutulursun.
Ayrılmamak için haykırırken varlığın,
Sen kal demek yerine,
Sadece güle güle dersin.

Öyle bir aşka tutulmuş ki yüreğim,
Ne sevebiliyor, ne terk edebiliyorum.
Milyon kere yeminler ediyor,
Milyon kere yeminimden dönüyorum.
Kör kütük bir bağlılık aslında bendeki.
Nefreti ve sevgiyi içinde barındıran,

Sen; benim gülen yüzüm,
Sen; benim gören gözüm,
Sen; en güzel sözüm,
Sen; adını koyamadığım,
Sevmeye doyamadığım,
Bakmaya kıyamadığım.

Öyle bir haldeyim ki;
Varlığa dayanamıyor
Yokluğa alışamıyorum.
Onunla olamıyor,
Onsuz yaşayamıyorum.

Öyle bir haldeyim ki,
Ne anlatması mümkün, ne dinlemesi.
Ne kalması mümkün, ne de gitmesi...
Öyle bir yerdeyim ki;
Ne ayrıldığım belli ne döndüğüm,
Ne yaşadığım belli, ne öldüğüm.

Öyle bir haldeyim ki,
Ne anlatması mümkün,
Ne dinlemesi.
Ne kalması mümkün,
Ne de gitmesi...
Öyle bir yerdeyim ki;

Öyle bir yar düşünün ki;
Yaklaştıkça git,
Uzaklaştıkça gel desin.
Dili sürekli kovarken,
Kalbi hep davet etsin.
Öyle bir yar düşünün ki;