Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Bir zamanlar herşeyimdin.
Bazen anne sevgisini buluyordum kollarında.
Bazen merhamete kavuşuyordum kapında.
Çocuk oluyor ağlıyordum.
Dost oluyor gülüyordum.
Sevgili olup sana geliyordum...

Sana nasıl korkma derim ki,
Gözlerinin önünde alev alıp,
Cayır cayır yanmışlığım varken.
Ben sana nasıl sev diyebilirim ki.
Sevenin düştüğü kor ateşi,
Kendi gözlerinle görmüşlüğün varken...

Ey gönlüm;
Hani gitmek zordu.
Bunca derdin içinde,
Zor olanı yapmak,
Sana mı kaldı?

Ben sana nasıl güveneyim...
Bitip tükenmiş bu canı,
Bir daha kırmayacağını,
Tekrar yakıp yıkmayacağını,
Nereden bileyim.
Bakıp görmez misin halimi?

Ben sana ne desem, nasıl çağırsam.
Adını söylesem, utanır ar ederim.
Yar desem, dünyayı kendime dar ederim.
Can desem, gün gelir Azrail'e teslim ederim.
Ne desem sana ben, nasıl çağırsam.
Kalbimin sesini sana nasıl duyursam.

Benim sana olan aşkım;
Kelebeğin hayata tutunması gibiydi.
Sen bitti sanırsın ama
Biten sadece nefesimdi!

Ben adam olmam...
Bunu sana sarılıp,
Sev beni diye yalvarırken anladım.
Ölmeden asla aranmam.
Bunu gitmem gerektiğini bilip,
Görmezden gelirken anladım.

Herkese onu ne çok sevdiğimi söylemiş.
İyi hoşta kendinden tek kelime etmemiş.
Sanırsın ki o beni hiç sevmemiş.
Üzüldüğüm ne biliyor musun?
Beni az demiş, kendini hiç dememiş...
Çünkü çok diyerek benim sevgime,

Sanma ki sen siyah ben beyazım,
Sanma ki sen kış ben ise yazım.
Eğer var isem, yalnız seninle varım.
Çünkü bu, benim alın yazım.
Demem o ki; sen ne isen,
Bende diğer yarınım.

Sanma ki suçluyum.
Aldığın ahım,
Benim en büyük günahım.
Sanma ki bu yüzden suskunum.
Ettiğin lafın,
Senin büyük zaafın.