Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Varlığına ihtiyaç duymayanı
Yokluğunda gözü dolmayanı,
Aramayanı sormayanı,
Sevme gönül sevme,
Sende huzur bulmayanı,

Sevmek benim, sevilmek senin kaderin,
Yanmak benim, yakmak senin kısmetin,
Gece benim, gündüz senindir,
Dert bende, derman sendedir,

Görüyorsun ya sevgili biz ayrılamayız,

Sanki ben çok meraklıydım,
Sana gönül vermeye.
Sanki can atıyordum,
Al bu can senin demeye.
Sanıyor musun ki;
Her önüme geleni seviyordum.

Ne çıkar sen yanımda olmasan…
Kalbim zaten seninle değil mi?
Benim için beynamaz demişler,
Sevmek en büyük ibadet değil mi?

Ne çıkar ellerini tutmasam,

Sen yorulmak nedir bilir misin?
Ama öyle omuzlarındaki yükten değil,
Kalbin sana ağır geldiğinden...
Öyle, yoğun çalışmaktan filan değil,
Çok ama çok sevmekten...

Bu zaman başka zaman, aşk dediğin para pul…
Kalmadı öyle sevdanın peşine koşup gelecek bir kul,
Yüzyıllar öncesinde sevseydin eğer, bulunurdu belki orta bir yol.
Lakin bu zamanda dünya malı, maalesef ki sevdadan çok daha makbul…

Ey gönül;
Sevmek yürek işidir,
Yani bizdendir.
Sevilmek ise nasiptir,
Yani Hak'tandır.
O halde biz,

Ben seni öyle çok sevdim ki,
Benim kalbimin aldığını,
Senin aklın almıyordu.
Çünkü duyduğun hiçbir aşk,
Bendeki aşka benzemiyordu.
Bildiğin hiçbir aşk,

Sevmem demeyeceksin,
Yaz bir kenara,
Gün gelecek seveceksin.
Ya o hala yanındayken,
Ya da çok ama çok uzağındayken.
Senin de yüreğin kuş gibi kanat çırpacak.

Sevmemeni anlıyorum da,
Bu kadar sevilmenin de gereği yoktu bence...