Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Yokluğunda hep şiir yazar, sorana gittiğini söylerdim.
Pencereden gidişini izler, gözyaşımı gizlerdim.
Artık düşünüp de yazamıyor, o gitti diyemiyorum.
Cesaret edip bakamıyor, döktüğüm yaşı gizleyemiyorum.
Gücüm kalmadı sevgili, ayrılığa dayanamıyorum.
Sen bilmezsin belki ama ben sensiz yapamıyorum…

Öylesine âşık olmalı ki insan,
Yürüdüğü yollar hep sevgiliye varmalı,
Etrafındaki canlı cansız her varlık,
Aşkın huzurunda el pençe divan durmalı.

Öylesine esmeli ki sevdasına,

Ah etmeye hakkın yok.
Aşıksan zulmünü dahi seviyorsun.
Güzelmiş çirkinmiş kıymeti yok.
Her halini başka güzel buluyorsun.
Bir kere aşık olmaya gör,
Ondan gelen derdi bile seviyorsun.

Aşk kimseyi bulmak değil,
Kimsede kendini bulmaktır.
Gözü kördür görmezsin,
Kulağı sağırdır duymazsın.
Kim sana vazgeç dese uymazsın.
Gitme derler lakin durmazsın.

Onun aşka kalbi toktu,
Benim ayrılığa tahammülüm yoktu.
O gençti, kaçacak enerjisi çoktu,
Benimse ardından koşacak gücüm yoktu.

O sevebileceğim en yanlış insandı.

Onun aşka karnı toktu,
Benimse ayrılığa tahammülüm yoktu.
O gençti,
Kaçacak enerjisi çoktu,
Benim ardından koşacak gücüm yoktu.
***

Her karanlığın bir şafağı,
Her insanın bir karanlık yanı var,
Her yüreğin bir sahibi,
Her sahibin bir Yaradan’ı var,
Ve sen;
Sakın unutma gönlüm;

Aşk bitse de yüreğinde,
Her şey eskisi gibi olsun istersin,
Son gelmiştir aslında ama
Sen bunu kabul etmezsin,
Yalvarırcasına gözlerine bakar,
Bir merhamet, bir işaret beklersin.

Aşk böyle bir şeydi işte;
Seven; uzaktayken bile yakındı,
Sevilen; yanındayken bile uzak...
Seven; içi kan ağlarken dahi gülerdi,
Sevilen; en mutlu anda bile üzgünüm derdi...

Ey sevgili,
Aşk aşk derim,
Avucunda bir damla gözyaşı olup,
Erimek isterim,
Sanma ki atar sensiz de kalbim,
İlle de sen,