Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Rüzgara kapılsam kırılıyor,
Dağlara dayansam yıkılıyorum.
Derya olsam kuruyor,
Çınar olsam savruluyorum.
Sormayın bana neden diye,
Onu bende bilmiyorum.

Gönül başka ne yapsın...
Üzülüyor işte sadece.
Yaptıkları için.
Yapmadıkları için.
Söyledikleri için.
Sustukları için.

Sen hiç gönül kapına kilit vurdun mu?
Yüreğini kalbinde hapis tuttun mu?
Çocuk gibi haykırıp,
Yumruklarla kapıyı döverken,
Öte yanda durdun mu?
Bir teselli bile veremeden,

Sen beni sevmesen de;
Korkarım ki;
Gönül senden geçmeyecek.
Her ne kadar yok desen de;
Belli ki bu kalp ne seni,
Ne de beni dinlemeyecek.

Gönül almayı bilmeyene,
Yürek emanet edilmez.
Aklını alırım diyene,
Yazıktır gönül verilmez...

Bütün gün bir lokma ekmek,
Bir yudum su.
Birkaç dakika da tilki uykusu.
Yaşamak için değil,
Ölmemek için.
Çünkü içimde dinmiyor,

Görmüyor musun;
Varlığın hala cenneti aratmasa da,
Yokluğun artık cehennemi yaşatmıyor.
Gelişin hala bir mucize ise de,
Gidişin artık beni şaşırtmıyor.
***

Sen gidendin de sanki ben kalan mı?
Sen bitendin de yani ben çoğalan mı?
Sen kalbini verendin de ben onu alan mı?
Yoksa sen gerçektin de sevgili ben yalan mı?
***
Sen sevendin de sanki ben sevilen mi?

Görüyorum ki değil yüreğinde olmak,
Umurun her nerede ise,
Orada bile olamıyorum.
Görüyorum ki değil gönlünü almak,
Günahın her ne ise,
Onu bile alamıyorum.

Bir zamanlar senden giderken,
Gözüm hep arkamda kalırdı,
Hatırla...
Kapıya kadar gider, sonra geri gelirdim,
Ardından bir daha ve sonra bir kez daha...
Dayanamazdın...