Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ben onun gelmemesine razıydım,
Yeter ki gelecekmiş gibi durmasaydı.
Yüreğim küçük bir çocuk gibiydi,
Bari onu can evinden vurmasaydı.
***
İnanın beni sevmemesine alışırdım.

Dedim;
Kul ettiğini çekmeden,
Ektiğini biçmeden ölmezmiş,
Bir gün benim kadar sende seveceksin.
Benim kadar özleyecek,
Benim kadar hasret çekeceksin.

Gelmezsin biliyorum ama,
İnsan yine de yüreğine bir şey diyemiyor.
Öyle masum, öyle heyecanla bekliyor ki,
İnsan kıyıp ta gerçeği söyleyemiyor.
Senden hayır yok biliyorum ama,
İnsan yine de toz konduramıyor.

Gelseydin gitmezdim...
Tüm varlığımı alsan da,
Böyle tükenmezdim.
Sevseydin saçıma aklar düşmez,
Gönlüm bu hayata küsmezdi.
Ömrümden ömür gitmez,

Gerçek yüzünü hiç göremedim,
Çünkü her ne istediyse verdim.
Ne zaman ki tamamen tükendim,
İşte o gün onu kaybettim...

Ne zaman aklıma düşsen,
Kalbime de hüznün geliyor.
Bir kez de yalnız gel ne olur.
Gelirken getirdiklerin acı veriyor

Sen şimdi maziyi özlüyorsun ya;
Özleme gideni geriye getiremiyorsun.
Elveda sözü ağızdan çıktı mı bir kere,
Mümkünü yok merhabaya çeviremiyorsun.
***
Sen şimdi pişman olduğunu söylüyorsun ya;

Bırakıp giderken halimi görsen,
Yıkılır kalırdın ardını dönsen.
Daha az acıtmazdı inan,
Kurşun sıkıp bağrımı delsen.
***
Attığın her adımda,

Gidersin birgün...
Tıpkı davetsiz geldiğin gibi,
Gönlüme destursuz girdiğin gibi.
Çekip gidersin bir gün.
Bana da dağıttıklarını toplamak,
Kırdıklarını onarmak düşer.

Gidiyorum ay ışığım.
Hoşçakal diyemeden,
Sana veda edemeden,
Göz göze bile gelemeden,
Gidiyorum işte,
Seni son kez göremeden.