Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ne cefalar çektim senin uğruna,
Kaç kişinin ahını aldım,
Düşerken yoluna,
Üzerine bastığım toprak dahi,
Aldı da beni koynuna,
Başımın üzerinde taşıdığım sen,

Ne seninle ne de sensizim.
Ne kimim var ne kimsesizim.
Bir çığlık kopsa da yüreğimden,
Toprak kadar sessizim.
Hem varım, hem de yokum.
Hem açım, hem de tokum.

Sen hangi ara böyle oldun.
Ne ara bu ihaneti kafaya koydun.
Tek ayak üstünde kırk yalan uydurdun,
Beni elinde oyuncak edip durdun...

Oysa bir zamanlar nasıl da masumdun.

Sen benim en doğru yanlışım,
Tövbesi olmayan günahımsın,
Uzak duramadığım yasaklım,
En açık ettiğim saklımsın.
Sen başımdan giden aklım,
Severek çektiğim ahımsın.

Neydi böylesine kendini kaybetmene sebep.
Nerde kaldı haya, nerde kaldı edep.
Biz böyle mi anımsayacaktık birbirimizi.
Böyle mi anacaktık mazimizi.
Hani dost kalacaktık.
Hani yalnız güzel günleri hatırlayacaktık.

Aşk, aşk diye feryat eder,
Cümle âlemi gezersin,
Aşk sendedir gönlüm,
Söyle neyi nerede ararsın.
Bir ten midir seni senden alan, seni derde salan.
Ten dediğin topraktır, her gün ayağınla çiğnersin.

Ben seni yüreğime beklerken,
Sen yine aklıma geldin,
Avuçlarına bırakıp ta,
Kalbimi al derken,
Sen gittin aklımı aldın,
Tüm varlığımı sana vermeyi dilerken,

Bazen ufka doğru dalar gözlerim,
Kimsenin görmediği derinlere bakarım.
İşlediğim en büyük suçun itirafıdır sözlerim,
Ben beni kıranı, kırdığı yerde saklarım.

Ne kazandığını bilmiyorum ama,
Umarım kaybettiklerime değmiştir.
Sayende bu aşkı bitirdim,
Sevgiye olan inancımı yitirdim.
Toz konduramadığım seni kaybettim...
Dilerim benden aldıkların buna değmiştir.

Çok iyi biri olduğumu söylediğinde,
Hiç olmadığım kadar kötü olmuştum.
Daha iyisini hak ediyorsun dediğinde,
En çok sevdiğimden olmuştum.
Bana mutluluk dilediğinde,
Mutsuzluğun dibine vurmuştum.