Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Biz seninle masum değildik.
Ama suçlu da olmadık.
Kabul birlikte değildik,
Lakin ayrı da kalmadık.
Biz çok başkaydık.
Bu yüzden anlaşılmadık.

Soruyorsun da ben şimdi ne söylesem?
İçimdekileri kime nasıl döksem?
Yazsam sayfalar kararmaz mı?
Deryalar damla olup kurumaz mı?
Yüklesem sırtına dağlar un ufak olmaz mı?
Rüzgarla toz olup savrulmaz mı?

Ey gönlüm,
Anlatamadığın her ne varsa sakınma söyle.
Aşk Yaradan'dan armağan,
Mahzun durma öyle,
Yandığın bir karakaş,
Bir ela göz mü ki utanırsın,

Anlatsana biraz sevgili;
Sendeki beni,
Kaşı gözü güzel mi, tıpkı sen gibi mi?
Söyle sevgili,
Ben sen de nasıl biriyim?
Uslanmaz, yaramaz bir çocuk gibi mi?

Annem;
Sana söyleyemediğim öyle çok şey var ki!
Nereden başlasam, nasıl söylesem...
Yılların anlatılmamışlarını,
Bir ömrün söylenmemişlerini,
Şu birkaç satıra nasıl sığdırsam…

Gecenin bir yarısı bölünürse uykuların,
Nedenini sorgulama, ansızın aklına düşebilirim.
Korku kaplamasın yüreğini sevdiğim,
Her türlü cismimden ayrılıp gelebilirim.

Uzun uzun dalarken gözlerin karanlığa,

Aramıyor, sormuyorsam,
Ellerim varmıyor, telefona uzanmıyorsam,
Eskisi gibi değilsem, konuşmuyorsam,
Suskunluğum sana değil, kendimedir.
Kızgınlığım, seni seven kalbimedir.

Değerini bilen illa ki bulunurdu.
Ama böyle değer vereni bulamazdın.
Benden güzeli illa ki olurdu.
Ama böyle güzel seveni bulamazdın.
Tertemizdi çünkü sana olan hislerim.
Bir çocuğun masumiyeti,

Yüzümde gülücükler açardı hani,
Ellerim yanlarımda salınırken bir ileri bir geri,
Bir çocuk misali sek sek oynayarak atardım adımları,
Gören deli sanırdı beni, hatırlasana hep utandırırdım seni.

Koca adamsın bu ne hal der ve hatta bir iki adım geriden gelirdin,

Suskunluğuma bakıp,
Hasretimin bittiğini düşünme.
Arşı inletmiyorsam,
Acımın dindiğinden değil,
Aklımın yittiğindendir.