Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

İkimiz canla beden gibiydik.
Nasıl ayırdın ki seni benden.
Biz etle tırnak gibiydik.
Nasıl kopardın ki canı tenden.
Başkaydık nasıl başkalaştık.
Birdik nasıl yabancılaştık.

Oldu mu gerçekten dilediğin.
Bu muydu istediğin,
Bitsin diye dualar ettiğin.
Yani koca cihanda,
Ben miydim tek derdin.
Usandığını söylediğin,

Bazen can tenden ayrılır.
Beden geride kalır.
Bazen yürek cana takılır,
Gidip sevdiğine varır.

Can var cana can katar
Can var ilk fırsatta canı satar
Kimi sadece nefes alır
Kimi nefessiz bir ömür kalır

İnsan sadece koştururken değil,
Uyurken de yorulurmuş.
Yaşadığı dünyadan değil,
Gördüğü rüyadan da yorulurmuş.

Gün gelir, uykudayım sandığın zamanlar gerçek,

Günahıma girme,
Ete batıyor diye;
Tırnağını söküp atamıyor insan.
Acı veriyor diye,
Aşkından vazgeçer mi?
Boş yere vebalimi alma,

Kanadın mı var uçasın.
Yolun mu var kaçasın.
Kapın yok ki açasın...
Beklemekten gayrı çaren mi var...

Işığın mı var önün göresin.

Onlar görmedi ki;
Ne güzeldi yollarında yürümek.
Yanında çocuk olup,
Yokluğunda ansızın büyümek.
Seninle ağlamak,
Seninle gülmek.

Çaresizlik;
İnsanın gitmek için,
Bin tane nedeni varken,
Kalmak için,
Bir tane neden aramasıdır...

Eksiği yoktu ki,
Gidip tamam edeyim.
Kaybettiği yoktu ki,
Bulup kendisine vereyim.
Kusursuz bir hayatı,
Sorunsuz bir yaşamı vardı.