Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Yarını göremeyeceğine değil de,
Yarini göremeyeceğine üzülüyor insan.
Bedeninden ayrılacağına değil de,
Sevdiğinden ayrılacağına üzülüyor insan.

Ölümün ne zaman geleceğini değil de,

Sürekli ölüm ölüm diyorsun da,
Ölüm hakkında ne biliyorsun...
Belki de sadece gitmektir ölüm dediğin...
Öncesinde gidenlere kavuşmak,
Buluşup hasret gidermektir.
Zor olansa bakmaktır gidenin ardından.

Ölüm;
Canla bedenin ayrılmasıdır.
Can bir yere gider,
Beden başka bir yere.
Ayrılık ölümden güzel neyle açıklanır.
Sen bir yere gittin.

Dediler ki;
Her şeyden vazgeçmiş gidiyormuşşun?
Demek bir daha seni göremeyeceğim,
Öyle mi?
Duydum ki herkese,
Tek tek veda ediyormuşsun?

Ölümü gördüm, etrafımda geziyordu.
Bir nefes kadar yakınımda,
Göklerden gelecek emri bekliyordu.
Ölümü gördüm, elim kolum bağlıydı.
Can kuşum kafesinden uçmak için,
Durmaksızın kanat çırpıyordu.

Kalmadı aşka olan inancım.
Bilirim ki bulunmaz artık ilacım.
Bunca zaman;
Diner dedikçe katlandı,
Geçer dedikçe kaldı acım.
Biter dedikçe çoğaldı,

Ölümüne sevmek diye bir söz var,
Bir de ölene kadar sevmek,
Ben ölümüne sevmiştim,
Sen ise ölene dek,
Her ikisini aynı sanıyordun ama.
Ben, bu aşk uğruna ömrümü vermiştim,

Ey sevgili;
Ben seni almaya değil,
Senin olmaya geldim,
Toprağında çiçek açmaya değil,
Dalında yaprak olup solmaya geldim,
Ben sende yaşamaya değil,

Ey sevgili sakın hasreti anlatmamı isteme benden,
Yüreğimdeki insanın insana değil, çölün suya olan hasreti,
Sensizlik ruhumu söküp alırken yırttığı bedenimden,
Bu bendeki sıradan değil, açık mezarın ölüye olan hasreti.

Ey sevgili sakın aşkı, tutkuyu anlatmamı isteme benden,

Kimsenin yaşamadığı bir gün,
Takvimlerden yırtılmış dün gibiyim.
Geçip gitmiş bir mevsim, yazıp tükenmiş kalem gibiyim.
Bakıp ta görmeyen bir göz, hiç yanmamış köz gibiyim,
Anla işte sevgili; ciğere çekilmemiş bir nefes,
Hiç atmamış kalp gibiyim,