Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Öğrenemedim, sevilmeden sevmemeyi,
Sevdiğini söylemeyene sevdim dememeyi...
Öğrenemedim, kör kütük âşık olmamayı,
Aşkı bilmeyene sevdin mi diye sormamayı...

Öğrenemedim işte kimseye bağlanmamayı,

Öğret bana...
Kor ateşe dokunup yanmıyorsun,
Bir hayale kapılıp kanmıyorsun.
Sevip sevip aldanmıyor,
Maziyi asla anmıyorsun.
***

Öğret bana...
Ateşe dokunup yanmıyorsun,
Hayale kapılıp kanmıyorsun,
Sevip sevip aldanmıyor,
Aşka bile inanmıyorsun.
***

Benden gidenin,
Peşinden gitmemeyi öğretti hayat.
Benden geçenin,
Yanından geçmemeyi,
Beni görmeyene bakmamayı…
Beni sevmeyeni takmamayı…

O iş öyle değildi işte.
Gerçekte ne unutması kolaydı,
Ne hatırlaması.
Ne kavuşması mümkündü,
Ne ayrılması.
Ne kabullenmeye imkan vardı,

O kadar yalnızım ki;
İçimde yalnız sen varsın,
Dışımda ise bir tek sen yoksun.
O kadar çaresizim ki;
İçimi varlığınla,
Dışımı ise yokluğunla yakıyorsun.

Yoktum ol demesi yetti.
Oldum beni O farketti.
Bir tene sarıp gönderdi.
Korkarım beni terketti.

***

Olduğum yerin,
Olmam gereken yer olmadığını fark ettiğimde,
Olmadığım yerde,
Olmam gerektiğini anladım.

Öldüğün günü hatırlıyor musun?
Hani kalan ömrümün yarısını pay etmiştik.
Hani gidiyordun da yanı başında olmuştum.
O an her şey silinmişti de bir ben kalmıştım.
Anlatmıştın hani,
Olur mu böyle şey diye.

Öldüğün günü hatırlıyor musun?
Hani kalan ömrümün yarısını pay etmiştik.
Hani gidiyordun da yanı başında olmuştum.
O an her şey silinmişti de bir ben kalmıştım.
Anlatmıştın hani,
Olur mu böyle şey diye.