Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Yoktum ol demesi yetti.
Oldum beni O farketti.
Bir tene sarıp gönderdi.
Korkarım beni terketti.

***

Olduğum yerin,
Olmam gereken yer olmadığını fark ettiğimde,
Olmadığım yerde,
Olmam gerektiğini anladım.

Öldüğün günü hatırlıyor musun?
Hani kalan ömrümün yarısını pay etmiştik.
Hani gidiyordun da yanı başında olmuştum.
O an her şey silinmişti de bir ben kalmıştım.
Anlatmıştın hani,
Olur mu böyle şey diye.

Öldüğün günü hatırlıyor musun?
Hani kalan ömrümün yarısını pay etmiştik.
Hani gidiyordun da yanı başında olmuştum.
O an her şey silinmişti de bir ben kalmıştım.
Anlatmıştın hani,
Olur mu böyle şey diye.

Özledim sevgili, inan çok özledim.
Avuç içlerinden öpmeyi,
Gözümü açınca görmeyi,
Dizlerinin dibinde yatmayı,
Kokunu ciğerlerime katmayı özledim.
Öyle ki kimseden saklayamayacak kadar,

Bazen öyle bir yerde oluyorum ki;
Gök kubbe yere inmiş,
Kuşların cümlesi göç etmiş.
Güneş yok gizlenmiş.
Gece yok karanlığını kaybetmiş.
Ben orta yerde askıdayım.

Ey gönül,
Arama artık sen seni sevgilide.
Çünkü onda ya hiç yaşamadın,
Ya hiç yaşlanmadın.
Ya hiç olmadın,
Ya hiç ölmedin.

Böyle gelmiş diye böyle gitmemeliydi.
Ömür dediğin bu şekilde bitmemeliydi.
Sen orada,
Hem de benden çok uzakta.
Olmamalıydı,
Bu hayat parça parça yaşanmamalıydı.

Öyle derine işlemiş ki aşkımın acısı,
Sadece yar gelip yanağımdan öpse geçecek,
O kadar dayanılmaz olmuş ki sancısı,
Sadece yar tutup saçımdan okşasa dinecek...

Öyle zor olmuş ki olmayana sabretmek.

Bu sevdanın bir tarafı ben, diğer tarafı hasretindi.
Olmazdı bu yüzden, yokluğunla yaşanmazdı.
Soracaklar elbet mahşerde, o büyük aşka ne oldu?
O’nun aklı yetmedi, benim kalbim diyeceğim.
O aşkı anlamadı, kalbim hasrete dayanmadı.