Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Uzaklık nedir ki yakın olmasını bilene.
Göz görmese ne çıkar gönül ile görene.
Söz söylemek şart mı anlamak isteyene.
Bir bakış bile yetmez mi gerçek sevene...

Uzattım ellerimi,
Tutmak için elinden,
Sarıldım sımsıkı,
Çocuk gibi belinden,
Gidip yaralama dedim,
Beni derinden,

Üzülme demeyeceğim,
Çünkü üzüleceksin.
Beni kaybettiğine değil,
Bende bittiğine.
Beni tükettiğine değil,
Bende tükendiğine üzüleceksin.

Üzülme;
Senin suçun yok.
Bu aşka tutulan da,
Acısından kavrulan da kalbimdi.
Göz göre göre sevdalanan da,
Hasretine dayanamayan da yüreğimdi...

Üzülme can,
Her gidenin gittiği bir yer vardır.
Giderken,
Yüreğinde sakladığı bir şey vardır.
Üzülme can,
Vuslatta da ayrılıkta da hayır vardır.

Coşkun akan su idim, indim ovada duruldum.
Deli gibi sevda idim, bir taş kalpte yoruldum.
Cümle kâinatı, avucumun içi gibi bilirdim de,
Gittim bir çift ela gözde kayboldum...

Uçsuz bucaksız derya idim, hasretinle kurudum.

Ben varlığında yokluğumu diledim,
Sen yokluğunda varlığımı kaybettin.
Ben al diye kalbimi ellerine verdim,
Sen kalbimi tutup ellere teslim ettin...

Oysa varlığında yok olmamla,

Vazgeçmek;
Teslim olmaktır kadere,
Ses etmemektir kimseye,
Razı gelmektir boynuna geçen ilmeğe,
Giyip yakasız gömleği,
Gitmektir bile isteye ölmeye.

Vazgeçtik...
Önce kendimizden,
Sonra sevgimizden.
Önce gözlerimizden,
Sonra gönüllerimizden.
Akıntıya kürek çekememek gibi.

Vazgeçtim senin adını anmaktan.
Tırnaklarım ile kuyu kazmaktan.
Vazgeçtim seni de sever sanmaktan
Her gün bıkmadan sana şiir yazmaktan...

Vazgeçtim bize dair hayallerden.