Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Kimi insan ilgiden hoşlanır.
Kimi ise yaklaştıkça uzaklaşır.
Kimi sevdikçe horlanır.
Kimi ise nefreti sevgi sanır.

Kimim ben....
Dalında solan yaprak mı,
Yağmura hasret toprak mı,
Sorsan yaşıyor derler,
Gel gör hele,
Nefes almak yaşamak mı.

Kimim ben....
Dalında solan yaprak mı,
Yağmura hasret toprak mı,
Sorsan yaşıyor derler,
Gel gör hele,
Nefes almak yaşamak mı.

Ey sevgili,
Dağlar ufalandı,
Gökler yarıldı,
Ana evladına darıldı,
Kurt gitti kuzuya sarıldı,
Ya sen,

Kimi şikayet edeyim ki...
Beni bana getiren de oydu,
Beni benden alan da...
Ömrü hayatımı bitiren de oydu,
Yaşamama sebep olan da...
Demem o ki varlığı başkaydı,

Yokluğumda kim ısıtır yüreğini.
Kim düşünür ben gibi seni.
Kim öper avuç içlerinden.
Kim koklar saç tellerinden...
Ben olmazsam,
Dünyana güneş doğar mı.

Yarimin yanında değilse,
Yerimin cennet olması neye yarar.
Derdimi soranım sen değilsen;
Tenimi saranım toprak olsa kim korkar...

Kiminin sevdası çoktur,
Oturur şiirler yazar.
Kiminin derdi çoktur,
Şiirlerde derman arar.
Kiminin nefreti çoktur,
Dokunduğu her şeyi yakar.

Sakın kimseler anlatmasın seni,
Sen sadece benden dinle kendini.
Âlem senin ancak kaşını gözünü bilir,
Gerçek güzelliğin bendedir, onlar ne bilir...

Bir gün toprağıma can veriyordu,
Ertesi gün canımı toprağa veriyordu.
Bir gün güneş gibi doğuyordu,
Ertesi gün kıyamet gibi kopuyordu.
Zavallı kalbim ise.
Bir gün mutluluktan,