Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Mühim olan, sevebilmek değilmiş ki can,
Kırılıp dökülsen de, sevildiğini bilmekmiş.
Mesele, kimseyi özlemek değilmiş inan,
Az biraz olsa bile, özlenildiğini bilmekmiş...

Mühim olan, gönül vermek değilmiş ki can,

Bir müjdeli haber bekler,
Şu sevdalı yüreğim,
Gözü yollarda,
Kulağı kapıda,
Duaları semada.
Beklediği öyle bir haber ki,

Kim bilir; belki de haksızlık yapıyorum sana,
Sevilmenin sevmekten zor olma ihtimalide var...
Ben aşkından yandığım için kızıyorum ama,
Yakmanın yanmaktan zor olma ihtimali de var...
***
Belki seninde vicdanın sızlıyordur kim bilir,

Sen ki benim muradım,
Her gece dualarla andığımsın.
Sen ki benim unutamadığım,
Bir gülüşüne ömrümü adadığımsın.
Görünce içimin ısındığı,
Huzuru bulduğumsun.

Ey yüreğimi derinden yakıpta giden.
İlk kıvılcımı atarken muradın neydi.
Ben karşında alev alev yanar iken,
Öylece seyretmekte muradın neydi.
***
Söyle aklımı başımdan alıpta giden.

Sensiz mutluluğun bile tadı yok.
Kahkahalar hüzün dolu.
Su toprak kadar kuru.
Güneş zifiri karanlık,
Ay sönmüş,
Yıldızlar küsmüş,

Şimdi ben nasıl ağlamayım,
Söyle nasıl yanmayım,
Nasıl ortada kalmayım.
Bu acıya nasıl dayanayım.
Aklıma nasıl mukayyet olayım.
Var mısın, yok musun nasıl bileyim.

Anlat diyorsunuz da;
Nasıl tarif edeyim ki,
Yitirdiğim aşkı sevdayı.
O benim gülen yüzüm,
Gören gözüm,
En güzel sözümdü.

Nasıl bir aşka düşmüşüm...
Uzaklaşınca bedenim,
Yaklaşınca yüreğim titriyor.
Yokluğunda sesim soluğum,
Varlığında nefesim kesiliyor.
***

Sen nasıl bir güneşsin ki, gece olunca kaçıp gidiyorsun,
Ay dediğin nedir ki, karşısında boyun eğiyorsun,
Sabah olunca dönmek, ben geldim demek elbette kolay,
Oysa gecenin karanlığında yürekli olup, kalabilmektir asıl olay.
***
Sen nasıl bir deryasın ki rüzgâr dinince duruluyorsun,