Geceleri düş uğruna harcadık,
Sevgiyi hüsran uğruna,
Ve yıldızları dilekler uğruna…
Derken gençliği bıraktık bir anı uğruna…
Hayalleri yarın uğruna soldurduk,
Sevgiyi gurur uğruna,
İki dirhem yüreğim, bir ömür yük taşıyor şimdi.
Adını andıkça göğsümde fırtınalar kopuyor, sevgili.
Doymadı dünya susuşlarıma,
Gözlerimde biriken denizi taşırıyorlar.
Her bakışın, içimde saklı bir yangın,
Kül olup savrulsam da vazgeçemiyorum.
— Bak dostum,
Ne ben tamam bir insanım,
Ne sen eksiksin aslında.
Kiminin sesi çıkmaz dünyaya,
i
İnsanlığın, insanlardan utandığı bir Çağ'da
Nefes almak bile ihanetti çocukluğuma.
Göz göze gelmeye korkardım gökyüzüyle,
Çünkü mavilik bile terk etmişti umutları.
İnsan sevdiğinin her şeyini bilir.
Aldığı nefesi, içtiği suyu…
Sabahları uyanırken hangi yana döndüğünü,
Kahveyi nasıl sevdiğini,
Sustuğunda neye kırıldığını,
Gülümsediğinde hangi anıyı hatırladığını…
Bak imkânsızım,
Sen gönlüme düştün, ben kendimden düştüm.
Gözlerime dolan yaşları sildim bir bir,
Lâkin seni silemedim yüreğimden.
Meğer bazı yaralar kanamazmış;
İnsan sustukça içine akarmış.
İşgal ettin bedenimi, yürüyemiyorum artık,
Tüm azalarım sana döndü, sende kaldı.
Varlığın öyle sardı ki beni,
Ne yapsam, ne etsem…
Saçımdan tırnağıma kadar
Her şey seninle hareket etmeye başladı.
İstanbul susmuşsa gece vakti,
bil ki adın zikre durmuş minarelerimde.
Rüzgâr esmiyor sanma;
her nefes “Sen” diye içimden geçer.
Sen çekilince varlığımdan,
İşte gidiyorum, yol benim, Bağrımda sızlayan köz benim. Var mıdır bir mektup yârdan, Okuyam, ağlayam, söz benim.
Dağlara seslendim, yâr duymaz, Gözümün yaşını sel duymaz. Bir ömür bekledim yolları, Ben ölsem de yârim bilmez.
Kaçan uykular nerede bekliyor,
gecenin koynunda mı
yoksa kalbimin en sızlayan yerinde mi?
Bilmem…
Ama bildiğim bir şey var:
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!