Kadın olmak, Firavun’un tahtına rağmen,
Asiye olup adaletten dönmemektir.
Zorluğa karşı dimdik direnmek,
Haksızlık önünde eğilmemektir.
Kadın olmak, Nemrut’un zulmüne inat,
Kağıttan bir gemi değil,
duadan bir sandal yaptım bu kez.
Nefesimle katladım her kıvrımını,
ismine üfledim gizlice.
“Batmaz” demedim artık,
çünkü batmak da senden,
Ben seni her gün görenlerin
Şansından bir avuç isterim,
Gözlerine değen sabah ışığı
Bana da düşsün diye beklerim.
Kalkma, kal yüreğimde ey sevgili,
gidişin bile bana senden haber verir,
iki âlem susar da bir tek sen konuşursun içimde,
ben susarım, sen dile gelirsin.
Bana seni verme,
Yolların bozuktur, doğruyu eğersin,
Kulun alın terin sessizce yersin.
Hakikati görmez, yalanı seversin,
Düşün biraz kalleşin oğlu.
Garibin lokması takılır gözüne,
Bir evin içinde iki çocuktuk bir zamanlar,
Aynı sofraya oturur, aynı hayallere dalardık.
Kavga etsek de akşamına barışır,
Dünyanın bütün yükünü birbirimizden saklardık.
Kim bilirdi bir gün yollarımızın ayrılacağını,
Kul hakkı yiyene kardeş mi diyeyim,
Yola çıkıp yolda koyana ne diyeyim?
Üç günlük makamı dünyaya değişip,
Dostunu bir pula satana ne diyeyim?
Aynı kaptan yiyip sofrayı devirene,
Kavuşmak değildi muradım,
Zira her vuslat
Ayrılığı içinde taşır.
Ben seni,
Ulaşılmayacağını bile bile sevdim;
Çünkü hakikate en yakın yer
Kavuşmak değildi niyazım,
Zira her vuslat
Fâniliğin gölgesini taşır.
Ben seni,
Cemâl’i sende seyreder gibi sevdim;
Çünkü hakikate en yakın durak
Kavuşmayı dilemedim ben,
çünkü bilirim;
her varış biraz eksiltir yolun sırrını.
Ben seni,
olmayacağını bile bile içimde büyüttüm;
çünkü bazı hisler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!