Basri Erdoğan Şiirleri - Şair Basri Erdoğan

İstanbul susmuşsa gece vakti,
bil ki adın zikre durmuş minarelerimde.
Rüzgâr esmiyor sanma;
her nefes “Sen” diye içimden geçer.

Sen çekilince varlığımdan,

Kaçan uykular nerede bekliyor,
gecenin koynunda mı
yoksa kalbimin en sızlayan yerinde mi?

Bilmem…
Ama bildiğim bir şey var:

Kadın olmak, Firavun’un tahtına rağmen,
Asiye olup adaletten dönmemektir.
Zorluğa karşı dimdik direnmek,
Haksızlık önünde eğilmemektir.

Kadın olmak, Nemrut’un zulmüne inat,

Kağıttan bir gemi değil,
duadan bir sandal yaptım bu kez.
Nefesimle katladım her kıvrımını,
ismine üfledim gizlice.
“Batmaz” demedim artık,
çünkü batmak da senden,

Ben seni her gün görenlerin
Şansından bir avuç isterim,
Gözlerine değen sabah ışığı
Bana da düşsün diye beklerim.

Kalkma, kal yüreğimde ey sevgili,
gidişin bile bana senden haber verir,
iki âlem susar da bir tek sen konuşursun içimde,
ben susarım, sen dile gelirsin.

Bana seni verme,

Yolların bozuktur, doğruyu eğersin,
Kulun alın terin sessizce yersin.
Hakikati görmez, yalanı seversin,
Düşün biraz kalleşin oğlu.
Garibin lokması takılır gözüne,

Kul hakkı yiyene kardeş mi diyeyim,
Yola çıkıp yolda koyana ne diyeyim?
Üç günlük makamı dünyaya değişip,
Dostunu bir pula satana ne diyeyim?

Aynı kaptan yiyip sofrayı devirene,

Kavuşmak değildi muradım,
Zira her vuslat
Ayrılığı içinde taşır.
Ben seni,
Ulaşılmayacağını bile bile sevdim;
Çünkü hakikate en yakın yer

Kavuşmak değildi niyazım,
Zira her vuslat
Fâniliğin gölgesini taşır.
Ben seni,
Cemâl’i sende seyreder gibi sevdim;
Çünkü hakikate en yakın durak