Gece çöker, cümle âlem uykuya varır,
Ben uyusam hasretin başucumda kalır,
Duvarlar üstüme üstüme daralır,
Bir sen sığarsın gönlüme, bir de sensizliğin…
Ay çekilir, yıldızlar seherden usanır,
Gece çöktüğünde odama,
Sessizlik ateş olur tenimde…
Yastığıma kokun siner usulca,
Sanki saçların değmiş gibi yüzüme.
Ben her gece seni yaşayarak uyurum,
Ama her sabah sensizliğe uyanırım.
Bir narçiçeği gibi açtım gecenin ortasında,
Ne gündü bana dost, ne sabahlar tanıdı beni.
Karanlıkta büyüyen bir fısıltıydım belki,
Rüzgârla savrulan kırık bir heceydim senin dilinde...
Gecenin koynunda ay mı oldun,
Yaralı gönlüme yay mı oldun,
Bir vakit gözümde baharken sevdan,
Şimdi kirpiğimde yaş mı oldun.
Yolların ucunda yârim mi kaldın,
Gece sefaları açınca geleceğim sana,
Ayın sustuğu, yıldızların dua ettiği vakit.
Ne bir yol soracağım ne bir menzil,
Kalbim hangi kapıda seni duyarsa
Orada bitecek bütün gurbetim.
O vakit, sadece dudaklarım suskundu,
Bu gece, içimde yankılanan çığlıklar var…
O zaman sadece bakışlarım yorgundu,
Bu gece, kalbim darmadağın…
Yine gecenin en derin saatleri...
Elimde kalem,
Sessizliğe bir not bırakıyorum.
Çünkü geceler,
İnsanın sustuğu değil;
Geceye eksik bir sözüm mü kaldı ki,
kalem sustu…
Yüreğimden geçenler
kâğıda uğramadan kül oldu.
Geceye karşı bir vakit…
Adını fısıldamışlığım da var.
Kimse seni o saatlerde benim kadar özleyemez.
Gece yarısına yakın bir vakit…
Sana dua ettiğim de oldu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!