En güzel derdim…
Adını her andığımda içimde bir ateş uyanır,
Ve ben o ateşi söndürmeye değil, anlamaya geldim bu dünyaya.
Ne zaman çıkaracaksın beni bu yangının ortasından, söyle?
Yoksa bu yangın sen misin,
En güzel günler, henüz yaşamadıklarımız,
şafağın dokunmadığı düşlerde saklı,
bir rüzgâr gibi usulca yaklaşan,
bir baharın tomurcukta bekleyişi gibi.
Gözlerin görmediği ışıklar var hâlâ,
En güzel yol:
Henüz adımlarımızın değmediği yoldur.
En güzel şiir:
Henüz kalemimizin yazmadığıdır.
En güzel düş:
Henüz uyanmadığımız sabahın içinde saklıdır.
En sevdiğim şarkıyı söyle bana,
Hani içinde İstanbul kokusu olan…
Bir akşamüstü ezanı gibi
Yüreğime ağır ağır inen.
Gözlerin gözlerime değse,
Bir dua gibi içimde çoğalsa.
Bir vakit üstümde görüp de gülmüştün,
“Bu renk sana pek yaraşmış” demiştin.
Sen belki çoktan unuttun o sözü,
Ben o günden beri eskitemedim gömleği;
Bir vakit üşümüştün, kazağımı vermiştim,
“Sen de üşürsün” deyip geri çevirmiştin.
Bilmezsin yâr, o küçücük sözünü
Ben yıllarca içimde bir ömür bellemiştim.
Sen çoktan unuttun belki o günü,
Ben o günden hiç çıkamadım.
Bir eskici misali sokaklar şimdi
Adını bas bas bağırıyor içimde…
Her adımımda yankın var,
Her köşe başında senden bir iz.
Kapının önünden geçiyorum usulca,
Belki bir an perde kıpırdar diye,
Ey seher yüzlüm, ey gönül yârim,
Bir sana çıkar içimde yollarım.
Ey ömrümün baharı, ey nazlı canım,
Seni bana sevdiren kadere şükür olsun…
Ey mahmur bakışlım, ey ince sızım,
Belki bir gün, sessiz bir akşamda
İçini yakan bir anıyla
"Eyvah!" dersin, geç kalmış pişmanlıkla
O zaman anlarsın, neydi bende kalan.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!