şimdi bir lodos lazım bana.
önceliği ben olan beni unutturacak olan.
gece olunca duygularımla yüzleşiyorum gündüz olduğundan oyalamaya çalışıyorum
bir hayatı sığdırıp yaşayacağım sandığım kalp mezarım oluyor.
kimse ne oldu demiyor zamanla geçer diyorlar
yara almamış neşeli o Halimi o kadar çok özlyorum ki biliyorum bir daha asla o ben olmayacağım
Siz hiç Bektaşi tanıdınız mı?
Bir demde aşkı içmiş,
Bir nefeste bin manayı çözmüş,
Sükûtun dilinde konuşan,
Eğer izlersek bu şehrin taşlarında
Unutulmuş sevdaları bizsek,
Bir çocuğun gülüşüne saklı umudu
Yeniden fısıldamalıyız hayata.
Sonra çıkmalıyız seninle,
Seni hayallerime sardım,
Gerçeğe uyanamadım.
Seni gerçeğime kattım,
Hayalsiz kaldım.
Aklıma aldım, sensiz;
Kalbime koydum, yersiz,
Söylesene Musa, asasını vurduğunda kaç parça oldu deniz,
Bir yol muydu o, yoksa bir sabır duası mı ellerindeki iz?
Söylesene Hüseyin, Kerbelâ’da kum sıcaktı da,
Herkes bir yolda yürürken neşeyle,
Ben neden hep gölgelerdeyim böyle?
Yüreğimde bir sızı, dinmeyen bir hüzün,
Sanki zaman bir nehir, ben sürüklenen üzün.
Rabbinin Rahmeti
Ne İbrahim biliyordu,
Ateşe atıldığında,
Alevlerin ona serinlik olacağını.
Ne de Eyüp biliyordu,
Sen çayı, ben gözlerini yudumladım
Bakışlarında demlendim,
Gözbebeklerinde eridim
Çayın acı mıydı bilmem de?
Gözlerinin acısında yandım ,
Ellerinin vedasında üşüdüm.
Ben belki de bir zaman sonra raflarda tozlanacak
sararmış sayfaların arasında unutulacak
adı bile anılmayan o satırlarımı
kimsenin eğilip almayacağı kelimelerimi
senin için yazıyorum
zaman geçsin diye değil
Tutunmayacaksın birine, var gücünle sarılır gibi.
"Onsuz yapamam." demeyeceksin mesela.
Dersin de, içinden, sessizce.
Ama bil ki yaparsın.
Zaman akar, hayat devam eder.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!