Basri Erdoğan Şiirleri - Şair Basri Erdoğan

Ben, Selman-ı Farisi gibi düşmüşüm yollara,
Her kapıda bir iz, her izde biraz sen…

Ben, Yusuf’un kokusunu duyan rüzgâr misali,
Aşkın kuyularında yankını arayan bir sesim.

Ben Seni...

Uçurum gibi büyüdü içimde hasretin;
Her gün biraz daha derin,
Her gece biraz daha sessiz…
Ben seni, var olmanın kıyısında,

Ben seni anlatmaya kalksam,
Kelimeler yetmez, suskunluk çoğalır.
Çünkü bazı sevgiler yazılmaz;
Kalbin en tenha köşesinde dua olur.
Bazen Yunus olurum;
Sevmeyi ibadet bilir,

BEN, SENİ İÇİMDE SAKLADIM

Ne söyleyeyim şimdi sana...
İçimde büyüyen hasreti mi,
Geceler boyu süren sessizliği mi,
Gözlerimde sakladığım hüznü mü,

Ben seninle
çözülmeyecek bir düğüm yaşamadım…
Sorun, düğümü çözmek için
ellerini hiç uzatmamanmış.
Ben sabrı
bir ibadet gibi içimde büyütürken,

Kader bizi bir menzilde buluşturmadı diye sızlamadım,
Ben sana düşerken kaderi aşmaya niyet ettim.
Aklım sustu, kalbim secdeye vardı,
Adını andıkça imkânsız bile “amin” dedi.
Ben seni sevdim;
Bir nefes gibi, bir sır gibi,

ben seni seversem
gökyüzü utanır da kızıllığını saklayamaz
bulutlar diz çöker ufukta
adını fısıldar rüzgâra

ben seni seversem

Ben seni yokluğunda sevdim,
Adını dilime değil, duama kattım.
Kimse bilmedi içimde nasıl büyüdüğünü,
Bir sır gibi taşıdım seni kalbimin kıyısında.

Sen uzaklarda bir düş gibiydin,

Ben seni yüreğime ektim,
Koparmaya kimin gücü yeter ki?
Kök saldın ruhumun derinlerine,
Onlar, dallarımı budasın.

Bıçak kesse, canım acısa,
mermi değse, içim yansa,
ben yine adını anarım gecenin en sessiz yerinde.
Çünkü sen,
yarama tuz değil,
yaramın içindeki en derin sızısın.